222 Letteratura 



ornatu. Quum vero ad momenta rationum accede- 

 rei, quarum veluti fulcris pars utraque nìteretur, 

 exploratum collegis fiebat, causas, quas exponeret, 

 haud degustasse illum leviter, sed intenta, anxia , 

 ac quasi morosa meditatione usum in earum intima 

 desceiidisse. Atque haec de Aloisio intra iudicum 

 subsellia vigebat opinio. Apud ordines autem reli- 

 quos longe lateque sermo ille manaverat, nihil eum 

 praeterire, qiiod ad cognitionem iuris pertineret; 

 non illum in suffragio ferendo alicuius cupiditati- 

 bus inservire ; floccifacere amicitiam, auctoritatem, 

 potentiam, opes; non fortunae hominum corruptri- 

 ci, sed iustitiae miserorum vindici famulari ; de- 

 nique facilius esse Herouli clavam, ut est in pro- 

 verbia, quam contra fas legumque praescriptum ab 

 eo aliquid extorquere* 



At valere quorsum debet tanta in Aloisio tuo, 

 tam alte exaggerata , "vividisque a me tibi expressa 

 coloribus , copia virtutum ? Numquid ut illorum 

 commemoratio tibi mentem sauciet, ac dolore num- 

 quam expleto frangaris ? Quin potius ut modum 

 facias angori, teque ad illam animi aequitatem re- 

 voces, unde cari es capitis iactura deiectus. Equi- 

 dem sic statuo, hominesque non minimi consilii an- 

 te me praedicarunt, qnae maturuerint, longe ab in- 

 teritu abesse non posse. In omnibus id sane patet , 

 quos arbores educant, fructibus ; qui plenam quum 

 fuerint maturi tatem consecuti, flaccescunt ac cor- 

 runt. Nimirum in rebus cunctis summum est quid- 

 dam, cuius potiundi cupiditate, quamvis illae sint 

 ìnanimae, videntur teneri , perpetuoque ad illud 

 nisu contendere. Mctam vero simul atque tcnuerint, 

 retroaguntur. Ipse sol , caloris ac lucis pater, ubi 

 post matutinum exortum, celeriter gradicndo, ve- 



