In obitu a. de Andrea 227 



nam curarum el quietem eriperet. Miltiadis tropaeis 

 se a somno suscitarla ille, verum aperiendo, respon- 

 dit (6). Atqui Miltiadcs, in marathoniis campis pro- 

 fllgator ad summum evectae persarum potentiae , 

 nulla sanguinis cognatione Themistoclem attingebat. 

 Quanto magis putandum est Aloisium, acris ac stre- 

 nui animi iuvenem, exarsisse ad cupiditatem in iis 

 excellendi, ob quae perpetrata maiores suos claruis- 

 se didicerat ? Magnis igitur nisibus effecit, ut qua 

 celeri aetate, si honestatis cupidine teneantur, nec 

 se flagitiis contaminandos dediderint, vix rudem at- 

 que dilulam virtutis imaginem, ne dum integra li- 

 neamenta, in se valent exprimere, et raagnum quid 

 praestant, si viris apprime doctis haud peregrinar! 

 in litteris videantur, ea ipse aetate propior doctri- 

 nae fastigio, omnique virtute cumulatissimus habe- 

 retur. Hinc illum herculanensis , illuni tiberinus, 

 ìllum francofurtiensis , illum alii litterarii coetus 

 florentissimi sibi socium optarunt. Illum , quoties 

 Romam venit adultior, vel ut oculis bene eruditis 

 romanae maiestatis monumenta reviseret , vel ut 

 fratres duos natu minores soc. lesu patribus in ado- 

 lescentium nobilium ephebeo regendos traderet , 

 omnes certatim ordines fieri a se plurimi indiciis 

 mirum in modum extantibus ostenderunt. Praeci- 

 pue autem viri eminentissimi Emmanuel de Grego- 

 rio ac Paulus Polidorius (quos purpurati senatus 

 ornamenta illustria appellare absque suspicione as- 

 sentationis licet ) in honore illum habere sunt visi. 

 Quid plura ? Ipsi romani pontitìces Leo XII, lux- 

 que caliganti buie saeculo oborla GREGORIUS XVI, 

 a singulari significatione paterni in eum amoris non 

 abstinuere. 



Haec quum ita se Iiabeant, et tam gravia facta 

 fuerint de ilio iudicia, eat nunc aliquis veterum sy- 



