228 Letteratura 



rorum aut aegyptiorum disciplina institutus , qui 

 post suorum funera, quasi et ipsi animam exhalas- 

 sent, alte sub terram depressos in cuniculos descen- 

 debant, nec solis radio tangi se patiebantur, eat, in- 

 quam, nunc aliquis enervium animoque languen- 

 tium discipulus barbarorum, deque Aloisio pronun- 

 tiet, immaturo eum interitu concidisse. At barba- 

 ros contra eruditis vocibus graeci latinique scripto- 

 res reclamitant. Non lapsu annorum, sed gestis, vi- 

 tam hominum nostri metiuntur, diuque illos vixis- 

 se putant, quos venturo saeculorum decursui bene 

 temperati mores et ìUustria promerita commen- 

 darint. 



Stai sua cuique dies; brei>e et irreparabile tempus 

 Omnibus est vitae; sed famam extendere factis^ 

 Hoc vìrtutis opus (7). 



Quae piena sapientiae verba ncque suo , ncque ali- 

 cuius mortalis ore Virgilius inculcat, sed ea loquen- 

 tem ipsum hominum ac deorum, ut putabat, patrem 

 ìnducit, quo efFati auctoritas a nemine detrectetur. 

 Nihil nostra interesse virgilianus lupiter putat u- 

 trum mortali vita scrius citiusve fungamur ; quum 

 diu vixisse cornicibus quoque contingat, noxiisque 

 reptilibus spolia novantibus. Virtutis opus pera- 

 gendum est homini ; illique unico est datum , re- 

 liquis autem animantibus denegatur, famam factis 

 extendere. Id qui assequitur, fregerit quamquam 

 sese labore assequendi, fructumcapitrecte factorum 

 amplissimum: utpote quum immortale praemium 

 iactura mortalis corporis redimat. Infinitus essem 

 propemodum, si in eamdem sententiam testimonia 

 promere graecorum vellem. luverit tamea de ora- 



