230 Letteratura 



numquam tluxistis elus cultu et ementlatis moribus 

 caducos honores ullos aut emolumenta potiora. Ut 

 enim qui scopuloso mari atque aestuoso in regio- 

 nes tendunt alicui iam nautae magna inter pericu- 

 la, sed fausto denique cum eventu, petitas, ex il- 

 lius cursu ac discriminibus nituntur discere, quo- 

 modo gubernaculo sit utendum, ne ad scopulos aut 

 vada adhaerescant, neve ad infesta barbarorum la- 

 trociniis littora compellantur : ita Aioisius quid 

 vitatu esset optimum , quidve petitu hauriendum 

 sibi e vestris fontibus duxit, certe perspicuis, nec 

 facce ulla turbatis. Omnino totus ille semper fuit 

 in iis consectandis, per quae emendatior fieri pos- 

 set ac melior; rebusque humanis utebatur ut instru- 

 mentis, quorum ope tenere portum posset sibi exo- 

 ptatum, ac tranquillitatis plenum nullo umquam 

 tempore defecturae. Quapropter quum morbus il- 

 lum invasit, quo in Campania qui tunc aegrota- 

 bant tantum non omnes e vivis eripiebantur; qui 

 sane morbus et arcessitis illieo peritissimis medi- 

 cis, et ipsi statim Aloisio visus est letifer; non ani- 

 mum demisit, nec eiulatui ac gemitibus, vel acer- 

 rimos inter dolores , indulsit. Mutuatus est enim 

 a CUristo illorum patientiam. Tum secum volvens 

 instar Christi pauperes esse, eumque sibi benefa- 

 ctum ducere, quotiescumque pauperibus bene fiat; 

 e nummis peculii quasi castrensis (sic enim vo- 

 cant iurisconsulti) quos sibi comparserat, paupe- 

 res iussit ferre levamen. Hac sibi praemissa ad tu- 

 tum beatae immortalitatis iter commendatione , e 

 corporeis vinculis evolavit. Cui quandoquidem, Nu- 

 mìnis auxìlio , fuit datum in liac late exundante 

 flagitiorum colluvie 



