In obitu a. de Andrea 231 



Tenuisse animum contra sua saecula rectuniy 



Aldus et vitiis exseruisse caput (0); 



non est invidenda recte factorum nierces , quam 

 suo sibi voto properam accersivit. 



Attamen, si recente adhuc ex amissione eius 

 vulnere, tibi raptum Aloisium dolenter flevisti, non 

 equidem crimini id vertant, ncque hoc a te fa- 

 ctum dicam, invita Christiana aut profana philo- 

 sophia. Stoicorum quidem natio, quorum maxime 

 virilis sapientia fuit, saltemque in verbis magni- 

 fica , non statim iubet in propinquorum funeri- 

 bus nobis lacrymas exarescere. Dum recens iactu- 

 ra pertùrbat , dat aliquid humanilati ; nec , Sene- 

 ca teste , naturam vult exuamus (10). Quin etiam 

 de sectatore eius philosophiae M. Aurelio , iam- 

 que cum Antonino Pio romani imperi! consorte , 

 legimus, eum in obitu paedagogi olim sui lacry- 

 mis maduisse. Quumque gravis eius moeror in au- 

 licorum reprensionem ac malignas voculas incidis- 

 set, traditur adoptivi filii causam apud iniquos il- 

 lius iudices ab ipso Antonino fuisse susceptam , 

 ai ente: Pennini te UH ut homo siti ne q uè enim phi- 

 losopliia vel iinperium tollit affectus (1 1). Praecla- 

 ra vox quidem; quae fletibus, ob funus paulo ante 

 ductum efFusis, optimam ex humanitate defensio- 

 nem adhibeat. Sed te squallore ac luctu, ob filium 

 funere elatum, iam ultra mensem tabescere, id ve- 

 ro tuae non est philosophicae gravitatis atque con- 

 stantiae. Addo etiam, a tibi naviter eulta religio- 

 ne abhorrere. Nam si attractus in caelum Paulus, 

 quique inde nobis caelestia praecepta detulit, ipse 

 etiam indulgentia utens , manare nobis lacrymas 

 sinit, quas in nostrorum interitu doloris acerbitas 



