Versi iatini ec. 155 



Huc ego sacra tas immensa volumina leges , 



Quidve sibi poscant jura deura atque hominura, 

 Persequor: oh quis tara vastum me misit in aequor! 



Tu modo praecurras lampade sancla Themis. 



Ad Paschalem Amatum qui auctoris fuit 

 ante praeceptor. 



Eja age, rumpe raoras,properes,mea littera: cur nunc» 



Cur metuis sedes nunc regredi ad patrias ? 

 Anne invita iter ingrederis , quod mitteris illuc 



Est uIjÌ nos doctis qui artibus erudiit ? 

 Justi causa raetus nulla est ; timor omnis abesto: 



Ejus ne placidura te fugit iugenium ? 

 Jam sapias : nitro nostra haec mandata facesse ; 



Nòstri buie sensus pectoris evolve. 

 Turchius, adveniens dicas, haec orat Amato, 



Qui sibi prae reliquis delicium atque amor est. 

 Sis felix, sartusque diu , tectusque ; supernis 



Pectora sis animumque auctior usque bouis. 



Ad virginein deiparam. 



Quis modo, quis, regina, tuos renovore doleres 



Sit potis , utque libi raens animique exciderit , 

 Cura gnau amplectens corpus miserabile in ulnis 



Vulnera crudelis , quae furor intulerat , 

 Ipsa vrdes, lustrasque oculis pectusque cruentum, 



Perfossosque artus , exanimumque caput.'* 

 Quis modo, quis loto tibi pectore consternatae , 



Tantam , virgo , tibi demat amaritiem ? 

 Heu ben ! nec mortale tuos renovare dolores 



Ferre aut merenti quidquam animo auxilii. 



