VitaSer. SuLprcii 255 



quamvls et Servliis esset addictus, non tamen usque 

 eo progreJiebatiir, ut etiam centra ius quid fieri pa- 

 leretiir. Cicero vero ait, ob id et ob lites severe ae- 

 stìm;ita.s, multos viros fortes et prope partem Civi- 

 ta tis offensam esse. 



16. Praetura gesta, in provinciam ire noluit (1); 

 sed Romae moratus est, operam suam civibus prae- 

 bens. Consule vero Cicerone petiit consulatum. Com- 

 petitores habuitSilanum, Muraenam, et Catilinam. 

 TuHius ait, se consulem omnia studia et officia prò 

 sua necessitudine Sulpicìo candidato praestitisse , 

 nihilque illi consulatum petenti a se defuisse, quod 

 esset aut ab amico , ant a gratioso, aut a consule 

 postulandum (2). Servius vero repulsam tulit.Cau- 

 sas, ob quas id ei acciderit, recenset Cicero (3). Pri- 

 mura q.iod nullum campum ei sors dederat, in quo 

 excurrere virtus eius posset, quippe qui nec in pro- 

 vmciam ierat, nec exercitus duxerat. Deinde accu- 

 sandj terrores et minae, quibus ipse consulatum pe- 

 tens utebatur, magis eur/i fortem senatorem, quam 

 sapjentem candidatum ostendebant. Nam et ipse a 

 diligenti petitione impediebatur, eo quod dislentus 

 eral alio gravissimo negocio accusationis parandae: 

 et id populi opinionem a spe adipiscendi averte- 

 bat, deb.litabat vero amicorum studia. Huc et illud 

 accedebat, quod comitia haec multo turbulentiora, 

 q.iam ulla alia fuere, ob Catilinam in urbe debac- 

 chantem, immo et ipsum petentem. Itaque cura om- 

 nes boni Servium remissiorem in petendo putarent; 

 Catilinam vero et spe et cupiditate inflammatum 



(i) Pro Muracna §. 20. 



(2) Ibidem §. 3. 



(3j Ibidem $. 21, 22. 



