2tìO Letteratura 



miloniana (4) ea legc cautum esse ut libertini, qui 

 non plus quam in urbanis tribubus suffragium fe-r 

 rebant, possent Terre in rusticis quoque tribubus, 

 quae propriae erant ingenuorum. Cum igitur hanc 

 legem non potuisset ferre Manilius, ut auctor est 

 Asconius, eam prorogare sive rursura rogare cu- 

 piebat Servius. Id est enim prorogare; sic dicimus 

 prorogare imparium, prorogare iurisdictionem, pro- 

 rogare provinciam. Notandum vero est legem hanc 

 pertinuisse ad corintia tributa; de tribubus enim agi- 

 tur. At superior illa de confusione suifragiorum ad 

 comitia centuriata pertinebat. Haec igitur flagilanti 

 Servio senatus negavit, auctore Cicerone, quia ni- 

 rnium popularia videbantur, 



21. Pergit Giceroi Itein editicios iudices esse 

 vohùistì, ut odia occulta civiiim, quae tacitis nunc 

 discordiis continentur^ in fortunas optimi cuiusque 

 erumperent (2). Brevi ter ex bac re me expediam. 

 Apparet ex Tullio prò Plancio (3), lege licinia edi- 

 ticios iudices indicasse de sodalitiis. Servius idem et 

 in quaestione de ambi tu fieri volebat. Editicii au- 

 tem iudices erant ab accusatore editi, facta potesta- 

 te reo ad certuni numerum recusandi (4). Nec id 

 tanien Servius oblinuit (5). Sed hae res omnes se- 

 natum ab eo abalienarunt; reiectus itaque in peti- 

 tione consulatus fuit. 

 .•>. \y22. Itaque Servius, cum repulsam passus esset, 



• ■-M\v; .V. — ^ -^ ■ ^ — 



lii tì^fi'A4i.^Ì?-.P5"*' Milpne 5. 3-2. 

 (u) Pro Muraena §.23. 



... 43) §. i5. .- _ 



(4) Ibidem §. i5, i6, 17. 



(5) Ibidem §. i5. 



