Vita Ser. Sulpicii 267 



tur, Ciceronem in provinciam contendere coegìt, 

 nullis militibus in Italia conscriplis (1). 



34. Postea vero cum graviores niiiicii adve- 

 nissent, partlios Euphralem Iransiissc, alins Pom- 

 peium mittendum esse aiebat, alius Caesarem, alius 

 consules. Sed consules, quia verebantur ne S. G. 

 fìeret ut ipsi paludati exirent, qiiod ipsi detrecta- 

 Lant sive metu, sive etiam quia consules iis tem- 

 poribus urben> relinquere periculosum erat, sena- 

 tum omnino haberi nobierunt (2). Etenim ncque 

 ipsi id sibi negocii volebant dari , ncque alium 

 mitti in Asìam cum imperio aequo animo lulissent, 

 tum quia id in eos contiimeliosum videri poterat, 

 tum quia periculosum fiiisset Pompeii aut Caesa- 

 ris vires augere. Cum res i<Ieo non nimium urge- 

 rci, eam in proximum annum distulcrunt. 



35. Demum et memoriae prodituin est, Serviuni 

 in suo consulalu foedus renovasse in ter P. R. et 

 rhodios, quo iuraverunt rbodii cosdem hostes se 

 habituros ac senatus popuiusque romanus (3). Et 

 quidem apprime decebat consulem iurisconsultum 

 foedus icere cum rhodiis, quorum civilem pruden- 

 tiam etiam romani admirati sunt (4). Servio Sulpi- 

 cio vero et M. Marcello coss. rem romanam pluri- 

 mum valuisse tradidit Sallustius libro primo histo- 

 riarum. Verum quid opes rempublicam iuvant abs- 

 que civili concordia ? 



36. Cum Servius consul esset, cogitalum fuit 



(i) Cic. ad div. llb. Ili, ep. 3. Confer et lib. V, ep, 4 ad 

 Altic. 



(i) Cael. inler ep. Cic. ad div. lib. Vili, ep. 8. 

 (3) Lentulus inter ep. Cic. ad div. Jib. XII, ep. i4- 

 {4J Tit. dig. ad legem rhodlam Je iactu. 



