Vita Ser. Sulpicii 269 



pelierit ad hoc ut senatui interesset, eo magls quod 

 Cicero in urbem ingrediens spera triumphi arnisis- 

 set: Servius vero, qui Romae erat, si non interfuis- 

 set senatui, aperte acta Caesaris improbasse vide- 

 relur. 



38. Sed tamen cum in senatum venisset, liber- 

 tate senatoria usus, Caesarem admonuit ne bellum 

 gereret cum civibus, et consilium eius in Jlispaniam 

 traiiciendi ad legiones P. R. oppugnandas impro- 

 bavit (1). Sed surdo cecinit. Caesar enim cum vi- 

 disset nil in senalu perficere posse, slatini in Hi- 

 spaniam profectus est (2). Tunc Servius perspiciens 

 Caesarem, desiderio regni, bellum impium conlra 

 patriam movere, quid agendum secum ipse repu- 

 tare coepit. Itaque a G. Trebatio quaesivit, quibus 

 in locis esset Cicero (3). Nam cum antea , valetu- 

 dinis causa Roma non exiens , Tullium qui foris 

 erat non vidisset, volebat hoc tempore una cum eo 

 aliquid consilii capere. Cum vero Trebatius Cice- 

 roni id scripsisset, Cicero Trebatio mandavit, ut si 

 quid Servius vellet ad se mittere ne recusaret, aut 

 saltem aliquem suorum fidelium ad se mitteret, ne 

 aut Servio exire ex urbe, aut Ciceroni accedere ne- 

 cesse esset (4). Sed postea Servius per Philotimum, 

 libertum Ciceronis, litteras ad eum misit: ani ta- 

 men litteras ad Ciceronem perferendas curavi t, ipsc 

 non venit. Quod non satis prudenter fecit, cum ob 

 id Servius brevior fuisset, quia litteras Philotimum 



(i) Cic ad div. lib. IV, ep. i. 



(a) Caes. de bello civ. lib. I, e. i6, 



(3) Cic. ad div. loc. cil. 



(4) Cic. ad div. loc. cit. 



