Vita Ser. Sulpicu 271 



timorem eius augebant (1). Oiliosus scrupuliis eliam 

 eum angebat de fìlii militia brunclusina. V[ i(his 

 maias in Gumano ambo eraiil. Sed cum Servius 

 cunctator esset et tardas, eius Consilio niliil expe- 

 diebatur (2). Cicero igitur, cum eum haesitantcm vi- 

 disset, in Graeciam ad pompeianos profectus est. 

 Serviura vero quid tum egisse putemus ? 



4-1. Et quidem nec Bertrandus nec Grotius ali- 

 quid de hac re scripserunt: immo, quod nìirum vi- 

 deri potest, Everardus ipse nil aliud proferì, quam 

 ieiuna haec verba: Pompeio tandem vieto, Jcliniani 

 regundam accepit. Attamen ex l>inis locis Tullii sa- 

 tis evidenter apparere existimo, Servium quoque 

 pompeianorum castra secutum esse. Siquidcm Tul- 

 lius scribcns Caecinae exsuli, eum bona spe esse iu- 

 bet, dicens: Nunquam nisi lionori^centhslme Punì- 

 peium appellai. Ast in eius persona multa fecit 

 asperius. Armorum ista et victoriae sunt pietà, non 

 Caesaris. At nos quemadmodum est cornplexus ? 

 Cassium sibi legaifit, Drutum Galliae prae fecit, Sul' 

 picium Graeciae, Marcellum, cui niaximne succen- 

 sebat , curn summa illius dignitate restituit (3). 



42. Aeque id colligi potest ex Philippica XHL 

 Nani cum ibi Cicero Antonii lilteras recilaret , qui 

 scripserat: Castra Pompeii senatum appellntis: enti- 

 meratis antonianis dui : Hoc igitur f rei us senatu), 

 pompeianum senatum despicit, in quo deceni fui- 

 mus consulareSi qui si omnes viverent, belluni onini' 

 no hoc non fuisset ... Quod si fortuna nobis modo 



(i) Cic. ad Alt. lib X, ep. i.i. 

 (2) Cic. ad Alt. lib. X. ep. i5. 

 (3; Cic. ad div. VI, 6. 



