276 Letteratura 



soriitiis ìeg^ìl Caecinae : et quia sciebat Caeclnam 

 Etruriae fltinion esse, suspicatus est liixta illud ali- 

 qiiatn urbem, vel saltem aliquoJ praetorium exti- 

 tisse, quo Aquilius et Servius se conferrent, ut in 

 olio et tranqiiillitate Aquilius libris conscribendis 

 vacarci, Servius vero disceret. Nec tamen emenda- 

 tio haec nimìs ei arridebat, sed ea profitebatur se 

 esse contentum, donec aliquis melius quid protu- 

 lisset. Sed recte ad hunc ipsuni locum vir summus 

 Cuiacius animadverterat, retinendam esse lectionem 

 Cercinnae, scribens: Bis dicit Cercinnae., itaqiie ni- 

 hit mutari volo. Cercinnae vero Servium scripsisse, 

 dum praeceptore utebatur Aquilio , quis putet ? 

 Num libri eiiis, qui adhuc exstabant, omnibusque 

 vigebant tempore Pomponii, scripti fuerant a Ser- 

 vio adolescente adliuc et iuris studioso, non ab eo- 

 dem consulari summaque praedito auctorltate? Quod 

 si Pomponii verba non ita perspicua sunl, id mi- 

 rum non erit iis, qui sciunt, rpiam male fragmen- 

 tum illud se habeat phiribus in locis : nec tamen 

 id movere potuit Cuiacium ut Ixic sollicitaret lectio- 

 nem, emendatorem alioquin non parcum et acutis- 

 sìmuni. 



48. Quid igitur est? difficultas, quam sibi pro- 

 ponunt, facile dissolvi tur. Non enim Servius Romam 

 linquens Ccrcinnam secessit, ut ibi otiosior libros 

 conscriberet: sed, I)ello primo africano confecto, no- 

 vum bellum instaurare inutile putans, non tutum 

 vero nec in Italiam revcrti, nec in Graeciam con- 

 tendere a victore occupatam, in insulam hanc se- 

 cessit, parum ab ora Africae distantem, ubi mcmor 

 illius Catonis eftati : Clarorum virorum atqiie ma- 

 gfwrnni non minns odi quam negotii raiionem exla- 

 re oportere: cum nil aliud possct agerc, libris scri- 

 bundis opera m dedit. 



