284 LsTTBftATURA 



veliementer obstitisset oratlone, quae est quinta In- 

 ter philippicas, nil nec eo die, nec duobus inse- 

 quentibus decerni potuit. Sed deniiim pridie no- 

 nas ianuarias plerique censuerunt ut legati mitte- 

 rentur (1). Pridie nonas, inquam; non recte enim 

 Ferratius ait III nonas, factum esse senatusconsul- 

 tum. Tullius enim ait initio sexlae philippicae, per 

 triduum rem ancipitem fuisse: ea vero die, qua ipse 

 loquebatur ad populum, rem definì tam fuisse. Pia- 

 ne kal. ian. res disceptari coepla est. 



60. Legati vero delecti fuerunt Ser. Sulpicius, 

 L. Philippus, et L. Piso. Servius, qui infirma va- 

 letudine utebatur, morbi excusalionem praetexuit: 

 sed cum senatus nil speraret non posse efiìci eius 

 auctoritate et prudentia , veUementer excusationi 

 obstitit, immo et Pansa consul gravissimis verbis 

 eum ad id cohortatus est (2). Tum vero Servius 

 Tullium filiumque seduxit , iisque confirmavit se, 

 quamvis perspiceret hoc iter sibi causam mortis fu- 

 turum, tamen autlioritatem senatus vitae suae an- 

 teferre. Itaque in coetum cum rediissct, pollicilus 

 est, se quod senatus vellet facturum (3): ncque eius 

 sententiae periculum vìtaturum, cuius ipse auclor 

 fuisset. Quod maxima laude et gratulatione omnium 

 senatorum evenit. Nec moras iniecit: sed postridie, 

 id est nonis ianuarii, profectus est: discedentem se- 

 natus prosecutus est in honoris indicium: ipse ve- 

 ro discedens ita locutus est cum Cicerone, ut eius 

 oratio omen fati videretur (4). 



(i) Philipp. VI, §. I. 

 (a) Philipp. IX, S-4- 



(3) Ibidem. 



(4) Ibidem. 



