Edictum Volscorum 3o3 



PRAEFATIO 



Volsci, ex antiquis Italiae popiilis , etsi eorum 

 orlgo minime innotuerit, gens erat poicns et lìelli- 

 cosa. Cum romanis Leila gesserunt , pariterque foe- 

 ilere illis iuncti fuerunt. Volscorum ager contermi- 

 niis erat veteri Latio, Campaniae, et Samnio. Sub 

 romanorum vero regibus ex magna parte in secun- 

 (lo priseo Latio compre! lensus fiiit (i). Suceessu tem- 

 poris sub romanis imperatoribus, aequis , bernicis , 

 ausonibus , atque ipsis volscls in buinorum nomen 

 receplis, reliquns liorum ager novo Latio inelusus fuit, 

 cuius fmes a Tibcii ad montem massicum (eius ho- 

 die extrema pars dicilur Mondi-agone) pertingunt. Alia 

 etiam loca volsci tenuerunt. 



Eorum lingua, licet latinis litteris uterentur , 

 fuit admodura abstrusa, estque viris doctis minus ex- 

 plorata; quum desiderentur eorum scripta monumenta. 

 CI. V. abbas Lanzius in eius libro, cui titulus Sag- 

 gio di lingua etrusca e di altre antiche d'Italia^ 

 nibil aliud volscorum monumentorum congessit, prae- 

 ter tria numismata, et unam tantummodo aeneam la- 

 minam, in qua panca eorum lingua scripta sunt. 

 Haec explananda susccpit, sed non prorsus absolvit. 



Sors oblulit fauslae memoriae regi Ferdinando, 

 anno circiter MDCCXCIV, aeneam laniinam scriptu- 

 rae volscac, de qua acadenaici berculanenses ( parte 

 I pag, 38 disserlationis isagogicae ad jjerculan. vo- 



(i) Strabo (lib. Y p. .t5o cclit. an. 1707. Amslrlacdami) au- 

 ctor est, Latium etiam voiscos coinplexuinj lios tauien non esse 

 lutinos. 



