Edictum VoLSCOrxUM 3l7 



ewScg, Umes. Hic vero per coinpendium deest ul- 

 tima syllaba). 



Vinctei' ( i. e. exprimi. Nonius cap. IV: P^incere, 

 exprimere). 



Urust (i. e. usus, mutata S in R, cum T in fine 

 redundante. Ulrunque docet Vossius, De litter. 

 permut. ad litteram S, ubi ait: « S mutatur in 

 « R; » et ad litteram T, ubi ait : a T additur 

 « in fine » ). 



Ust (i. e, ut : interserta littera S ratione antiquae 

 ortliograpliiae. Festus ad v. Dusmoso inquit: « Du- 

 ce sraoso in loco apud Livium significat dumosum 

 « locum. Antiqui enim interserebant S litteram, 

 « et dicebant cosmittere prò commiltere, et ca- 

 (t smenae prò camenae »). 



Uzet (i. e. publice, 3l ^raeco ó'jtog, publicus. U prò 

 O posila est ratione antiquae ortbographiae. lose- 

 phus Scaliger, in castigationibus in Festi libros, 

 notat in indice: U prò O: et pcig. t6B inquit: 

 « Scriptura antiqua sanino prò sonino). » Z au- 

 tem prò S positam esse, ex buius edicti scriptu- 

 ra confici potest, in qua idem vocabulum nunc 

 per Z, nunc psi S scriptum apparet. 



Valaemom. touticom (i. e. consilium). 



Ziculud, zicolom, zicolois (i. e. sicilicus, sicilicum^ 

 sicilicis. Scicndum est , sicilicum contincre sex 

 scrupula: scrupulum autem erat minima pars iu- 

 geri apud romanos, ut Varrò testatur. Uh. I^c. 12 

 de R. R.; ila ut in mensuris agrariis respondeat 

 sicilicus c[uadrage5Ìmae octavae parti iugeri. Nam 



