F. SCHILLERII CARMINA 21 7 



di concetti, qual vivezza di colori ! Qual maestria di 

 espressione non si ammira in questi versi che dan 

 fine al componimento ? 



Primo illa intuiti! formas agnoscit amatas, 



Nec potis est ingens illacrymare dolor. 

 Frigida, mentis inops, obtutum figit in ipso ; 



Dein sibi ubi nullam spem superesse videt, 

 Nunc oculos volvit caeli ad convexa superni, 



Nunc ad deserti regna profunda Èrebi. 

 Quasque ingens animi pallere coegerat angor, 



Iam fervent tenerae nobili ab igne genae. 

 Nunc manifesta pates, austera potentia divum ! 



Exigis heu nulla ius pietate tuum, 

 Semper terribilis, non exorabilis unquam! 



Ante diem vacua stat mihi parca colu. 

 Mi tamen est actum plenae dulcedinis aevum, 



Ne sors sorte mea laetior ulla fuit. 

 Usque operata tibi, donec mea fata tulerunt, 



In tempio vixi fida ministra tuo. 

 Quod non ingatum est, tibi nunc mea vita litabit, 



O regina Venus, o mihi sola dea. 

 Dixit, et in verbo turri se mittit ab alta. 



Late diffusos ventilat aura sinus. 

 In mare praecipitat, nec longe a corpore caro 



Optatam cupido combibit ore necem. 

 Per sua regna deus duo sancta cadavera volvit, 



Immensoque illis prò tumulo ipse venit, 

 Perfruiturque suae contentus gaudia praedae, 



Pergit et assuetas sedulus ire vias. 

 Et numquam exbausta torrentes fundit ab urna 



Idem qui semper tempus in omne fluent. 



