37 



>« 



ren ilien hijzelf eens heeft vastgesteld, tenzij hem dit door be- 

 paalde en gebillijkte wetten wordt voorgeschreven. Terecht merkt 

 Decandolle op: »rauteur même qui a Ie premier établi un nom 

 n'a pas plus qu'un autre Ie droit de Ie changer pour simple cause 

 d'impropriété. La priorité en effet est un terme fixe, positif, 

 qui n'admet rien, ni d ' arbitraire , ni de partial." 



Om die redenen aarzelen wij niet als onze grondstelling aan te 

 nemen de ivet van prioriteit n.1. : 



1. De naam oorspronkelijk gegeven door den grond- 

 vester van een groep of den b e s c h r ij v e r van een 

 soort moet steeds worden behouden, met uitsluiting 

 van alle latere synoniemen (behoudens de uitzonde- 

 ringen hieronder te vermelden). 



Deze grondstelling aangenomen hebbende, moeten wij begin- 

 nen met de grenzen na te gaan , die aan de toepassing er van 

 te stellen zijn. 



Daar onze benamingswij ze streng beperkt is tot het tweenamig 

 stelsel, of dat, hetwelk de soort met twee latijnsche woorden 

 aanduidt, één voor het geslacht en één voor de soort, en daar 

 deze voortreffelijke methode alleen van Linnaeus afkomstig 

 is , zoo is het duidelijk , dat men voor zoover het betreft de 

 soorten , niet moet trachten het beginsel der prioriteit verder uit 

 te strekken dan tot den datum ^) van de 12e uitgave van het 

 »Systema Naturae." Vóór dien tijd waren de natuuronderzoekers 

 gewoon de soorten niet met een naam aan te duiden door een 

 woord , maar door eene bepaling die een geheele volzin vereischte. 

 Het is waar, dat soms een woord voldoende was tot de bepaling 

 van een soort, doch in deze enkele gevallen werd de » binaire 

 nomenclatuur" bij toeval gebruikt en niet uit principe, en dus 

 mag zij ook in dit geval de tweeledige benaming van Linnaeus 

 niet vervangen. 



Dezelfde redeneering geldt voor de geslachtsnamen. Linnaeus 



1) N.1. 1700. De 12e uitgave is gekoifen als zijnde Je laatste, die door Linnaeus 

 zelf is gereed gemaakt. G. V. 



