39 



3. Een geslachtsnaam, eens vastgesteld, mag nooit 

 geschrapt worden bij eventiieele onderverdeeling van 

 de groep, maar moet in engeren zin voor een der sa- 

 menstellende deelen behouden blijven. 



Daar het aantal bekende soorten in de dierkundige wetenschap 

 steeds aangroeit en onze kennis van hun bouw vermeerdert, val- 

 len den natuuronderzoeker telkens nieuwe overeenkomsten in het 

 oog , en het getal geslachten en groepen , die een naam noodig 

 hebben, breidt zich meer en meer uit. Zoo wordt het noodig 

 oude groepen te splitsen, en hun bepalingen eene meer beperkte 

 beteekenis te geven. Volgt men deze handelwyze, dan is het een 

 plicht van billijkheid tegenover den oorspronkelijken schrijver, dat 

 de door hem gegeven geslachtsnaam nooit uit het oog worde ver- 

 loren; en het. is niet minder in het belang der wetenschap, dat 

 eene eenmaal gegrond bevondene benamingswijze onveranderd blijve , 

 trots de uitbreidingen die voortdurend noodig blijken. 



4. Wanneer een geslacht in andere geslachten wordt 

 onderverdeeld, moet de oorspronkelijke geslachtsnaam 

 behouden blijven voor dat gedeelte, dat door den oor- 

 spronkelijken auteur voor het meest typische werd 

 gehouden. 



Dikwerf duiden schrijvers dit aan door een of andere soort 

 uit te kiezen als vast punt van vergelijking, die zij dan de 

 »type van het geslacht" noemen'). Wanneer zij dat niet doen, 

 mag men het er in de meeste gevallen voor houden dat de 

 eerst vermelde soort van hun lyst, wanneer die ten minste vol- 

 maakt met de gegeven bepaling strookt, door den schrijver als 

 de oorspronkelijke type van het geslacht is beschouwd. 



Voorbeeld; Het geslacht Picumnus was opgesteld door Tem- 

 minck, en omvatte twee groepen, een met vier en een met drie 

 teenen, de eerste werd door den auteur als typische vorm be- 

 schouwd. Swainson echter, die later de groepen tot geslachten 



1) Zeer streng volgehouden vinden wij dit b.v. in Bowerbank's British Spongïadae. 



G V. 



