72 



tea met zekerheid bekend, waarvan de eene in Noord- Amerika 

 gevonden wordt. Onze Grootoor is verbreid van Ierland en En- 

 geland, over geheel Europa en Noord- Afrika en komt waarschijn- 

 lijk ook in gematigd Azië voor. 



Volgens den Hoogleeraar Blasius — aan wien ik het meeste 

 betreffende de levenswijze der vledermuizen ontleen — komt zij 

 overal in vrij talrijke exemplaren voor en leeft liefst in de buurt 

 van menschelijke woningen. Men treft haar meestal aan op on- 

 beplante plaatsen in bosschen , op boschwegen , langs woudzoo- 

 men , in boomgaarden en lanen. Zij vliegt vrij hoog , eenigszins 

 fladderend en niet bizonder snel, doch vermag eenige afwisseling 

 in hare zwenkingen te brengen. Bij het vliegen kromt zij ge- 

 woonlijk het lange , door de talrijke dwarsplooien zeer bewegelijk 

 oor als ramshorens boogvormig naar achteren, zoodat alleen de 

 lange spitse oordeksels voorwaarts omhoog staan. Door deze krom- 

 ming van het oor ziet zij er zeer eigendommelijk uit en doet 

 zich op eenigen afstand reeds gemakkelijk kennen. In hangende 

 houding slaat zij de ooren gewoonlijk onder de armen terug. Zij 

 komt des avonds tamelijk laat te voorschijn en houdt zich zoo- 

 wel in holle boomen , als des winters in gebouwen op. 



IV. 



SYNOTUS BARBASTELLUS, Schreber. 

 De Dwarsoor of Breedook. 



Tandformule: sn. ^--, h. \^±, v. k. =^; , w. k. iz^ dus 34 tanden. 



De Dwarsoor onderscheidt zich terstond van de Grootoor, met 

 welke zij overeenkomt door hare op het voorhoofd vergroeide ooren , 

 door de veel kortere ooren, die slechts van een vijftal dwarsplooien 

 voorzien zijn. De binnenrand der ooren heeft een regelmatig ver- 

 loop en eindigt in den afgeknotten oortop : de buitenrand is in- 

 gesneden even beneden den top van het oor: hierop volgt een 

 uitstekend cirkelvormig lobje, terwijl liij eindigt tusscheu het oog 



