è2 



IX. 



VESPERTILIO DAUBENTONII, Leisier. 



De Watervledermtjis. 



Tandformule : sn. ^ , h. f-r , v. k. ~, , w. k. r- ^ , dus 38 tanden. 



De Watervledermuis ondersclieidt zich met de vier volgende 

 soorten door het gebit, daar zij 4 a 6 valsche kiezen meer heb- 

 ben dan de hierboven beschrevene soorten. En met de Franje- 

 staart kenmerkt zich deze soort doordat de rand van de tusschen 

 de dijbeenen uitgespannen vlieghuid met eene franje van fijne 

 stijve haartjes versierd is. Van de Franjestaart is zij terstond te 

 onderkennen aan de rechte spoor , die by eerstgenoemde S vormig 

 gebogen is. 



De snoet van de Watervledermuis is stomp kegelvormig. Het 

 gelaat is vrij kaal en kleine klierachtige verhevenheden zijn spaar- 

 zaam met stijve haren bedekt. 



De ooren zijn tamelijk lang. Flauw naar buiten gebogen aan 

 den binnenrand, eindigt het oor in eene sterk afgeronde top: het 

 bovenste gedeelte van den buitenrand is ingesneden en verloopt 

 verder boogvormig tot op ééne lijn met den mondhoek , doch op 

 aanmerkelijken afstand , en eindigt in een vrij dik lobje. Een 

 viertal dwarsplooien laten zich aan de oorschelp onderscheiden. 

 Het oordeksel bereikt de halve hoogte van de oorschelp : het 

 loopt in eene vrij scherpe punt uit: de binnenrand is recht, de 

 buitenrand boogvormig, beneden eindigende in een duidelijk naar 

 voren uitstekend lobje. 



De vleugels zijn ter zijde aan den middelvoet ingeplant De 

 spoor is langer dan het drie-vierde gedeelte van den afstand tusschen 

 enkel en staart. Het laatste staartwerveltje is vrij. Langs de 

 spoor en evenzoo langs den rand der vlieghuid , tusschen de 

 spoor en staart, ziet men eene reeks fijne, vrij stevige haartjes, 

 die evenwel niet talrijk z^n. 



De haren van de rugzijde zgn donkerkleurig aan de basis , voor 



