ÖO 



XIII. 



VESPERTILIO MYSTACINUS, Leisier. 



De Kleine of Baard- Vledermuis. 



Tandforniiile : sn. ~ , h. r-; > v- k- 5— ^ > w. k. |^, , dus 38 tanden. 



6 ' l — 1 ' 3 — 3 3 — 3 ' 



De kortlieid der ooren eu de geringe lichaamsafmetingen in 

 liet algemeen doet de Kleine Vledermuis terstond van de voor- 

 gaande soort onderkennen , met welke zij overeenkomt in de aan- 

 hechtingsplaats der vleugels , t. w. aan de basis der teenen en 

 niet aan de enkels , zooals bij de Meer-vledermuis. TA] onderscheidt 

 zich bovendien gemakkelijk van alle andere inheemsche vleder- 

 muizen door het bezit van een klein vrij uitsteeksel — tand — 

 aan het einde der spoor. 



Op den smallen snoet zijn de klierachtige verhevenheden slecht 

 ontwikkeld en er komen ook slechts weinig talrijke tastbaren op 

 voor: deze zijn echter langs de bovenlip goed ontwikkeld. Het 

 voorste gedeelte van den snoet is door eene lijn tusschen de 

 oogen scherp gescheiden van den met lange haren bezetten kop. 



De ooren zijn even lang als de kop en met een viertal dwars- 

 plooien voorzien : de binnenrand der oorschelp verloopt zeer re- 

 gelmatig boogvormig naar den afgeronden top. De buitenrand 

 is ter hoogte van de punt des oordeksels sterk ingesneden en 

 eindigt in ééne lijn met de mondspleet , onder den binnenrand 

 van het oordeksel , in een halfcirkelvormig lobje. Het met den 

 top iets naar buiten gebogen oordeksel eindigt vrij spits, verloopt 

 regelmatig langs binnen- en buitenrand en is aan de basis van 

 den laatsten voorzien van een afgerond lobje. 



De vleugels zijn aan de basis der buitenteenen ingeplant. De 

 vrij groote, doch spaarzaam behaarde spoor eindigt in een klein 

 vrij uitsteeksel — tand — en draagt geen lobje. De laatste 

 staartwervel is geheel , de voorlaatste voor de helft vrij. 



De lange haren van de rugzijde zijn donkerbruin met lichtere 

 spitsen : die van de buitenzede zwart met witte punten , die even- 



I 



