CXXVIII 



den onder toezicht van den Ingenieur Stephenson aan de Schotsche 

 kust in aanbouw zgnden vuurtoren van Bellrock, wat vooral daarom 

 verwondert, omdat de schade die het dier het menschdom berok- 

 kent opvallend genoeg is. Het nieuwste, dat over deze schade is 

 openbaar gemaakt, vinden wij in een in 1879 in Frankrijk open- 

 baar gemaakt rapport. Uitvoeriger beschrijvingen van het dier 

 trefien wij aan bij Coldstream en bij Spence Bate en Westwood. 



De Ingenieur Clavenad onderzocht de verwoestingen door dit 

 dier aangericht aan de fundeeringen van de magazijngebouwen 

 der vesting werken te Cherbourg. Hij geeft ook een beschrijving 

 en een afbeelding van het dier. De beschrijving is die van iemand , 

 die met het doen van zoölogische waarnemingen niet vertrouwd 

 is en de teekeningen zien er zoo geheel anders uit als de figuren 

 bij Sp. Bate en Westwood , dat men ter nauweruood kan aan- 

 nemen met hetzelfde dier te doen te hebben. 



Clavenad hield het diertje eenige maanden in het leven in een 

 bak met helder zeewater, waarin alleen een stuk dennehout lag. 

 Het water behoeft niet eens helder te zijn , water met slibdeelen, 

 dat doódelijk is voor den paalworm , schaadt hem hoegenaamd niet. 

 Het dier valt het hout voornamelijk aan in de warme maanden 

 van het jaar en wacht daarmede tot in den tijd der voortplanting 

 (wat bij den paalworm niet het geval is) : de Limnoria graaft 

 in het hout om zich een holte, een verblijfplaats te vormen, een 

 nest om zich in voort te planten. Het kwaad dat de Limnoria 

 doet is dan ook meer aan het oppervlak zichtbaar, dan de door den 

 paalworm toegebrachte schade : deze laatste tast, als hij nog zeer jong 

 en klein is het hout aan , zijn gangen worden naar binnen toe 

 allengs wyder, maar beginnen aan het oppervlak met een uiterst 

 klein gaatje. Volgens Spence Bate en Westwood knaagt de gribbel 

 met de mandibels en wordt het hout door hem gegeten , zooals 

 zij afleiden uit het voorkomen van houtvezels in zijn maag. 



De gribbels tasten van de jaarringen van het hout telkens de 

 weekere lagen aan : zij trachten eerst tusschen twee jaarringen te 

 komen en vreten dan de geheele weekere helft weg , terwijl zij 

 slechts van afstand tot afstand als 't ware kleine paaltjes overlaten. 



