cxxxv 



(laarachter gelegen 6de boog, maar toch onmiskenbaar. De meta- 

 raorphose dezer kieuwspleten werd nog niet met volkomen zekerheid 

 uitgemaakt, maar hoogst waarschijnlijk is zij toch de volgende. 

 De eerste wordt als bij alle Amnioten tot tuba Eustachii. Van de 

 tweede , die een zeer schuin naar achteren gerichten stand heeft , blijft 

 een epitheelkerntje over , dat zich tot thymusweefsel metamorpho- 

 seert. Hetzelfde geschiedt met de toppen der 3'ie en 4'ie spleet. 

 Het epitheel van het overbl^vende stuk dezer spleten behoudt daar- 

 entegen zijn histologisch karakter en vormt epitheliale blaasjes, wier 

 cellen gaan prolifereeren , zoodat de blaasjes in massieve lichaam- 

 pjes veranderen , die tegen den 3deu en 4'ieii aörtaboog (de carotis en 

 arcus aörtae) blijven aanliggen, in denzelfden stand waarin men 

 het epitheliale derivaat der 3'^e kieuwspleet bij slang en hagedis 

 aantreft. Ook bij de vogels mag men dus van een carotisklier 

 spreken en men vindt gedurende het geheele leven de resten van 

 3de en 4'ie kieuwspleten als een paar geïsoleerde lichaampjes tegen 

 de carotis aanliggen , op de plaats waar deze zich in arteria sub- 

 clavia, vertebralis, primaria en thyreoïdea verdeelt. 



In een ander punt van de vervorming der kieuwspleten vertoont 

 het hoentje overeenkomst met de ringslang. Bij deze laatste 

 vond Spreker dat de A^^ en S^e kieuwspleet, wanneer zij haren 

 samenhang met de huid reeds weer verloren hebben , nog gedu- 

 rende een korten tijd met den slokdarmwaud blijven samenhangen 

 door een langen gemeenschappelijken epitheelsteel , die op het punt, 

 waar hij met de kogelvormig gezwollen derivaten der spleten 

 samenhangt, zelf ook opzwelt tot een epitheelblaasje , hetwelk 

 gedurende het geheele leven bestaan blijft, terwijl de steel overi- 

 gens zeer spoedig weer verdwijnt. Een dergelijke steel met opge- 

 zwollen uiteinde trof Spreker ook aan bij het hoentje , maar hier 

 vormde hij de verbinding tusschen slokdarm en 3'^e en 4^^ spleet. 

 De thyreoidea der vogels, die zooals bekend is, ter weerszij 

 voorkomt aan het ondereind der thymus , ontstaat , evenals die 

 van alle andere Gewervelde Dieren als eene mediane ongepaarde 

 instulping van den ventralen slokdarmwand en deelt zich eerst 

 naderhand in twee helften. Deze komen dan ten slotte vlak voor 



