keiijk te worden waargenomen, op andere plaatsen zoo ijl dat 

 het gepolariseerde licht een welkom hulpmiddel van onderzoek 

 is. De bundel is gemiddeld 60 p breed en altijd zoo dun, dat 

 hij plaats vindt tusschen de twee juist gevormde lamellen. Aan 

 gekleurde praeparaten, waarin door zorgzame behandeling het 

 endothelium bewaard is gebleven, kan men met de mikrometer- 

 schroef eerst het achterste endothelium, dan den bindweefselbun- 

 del, eindelijk het endothelium der tweede lamel instellen. 



Men kan zich nauwelijks voorstellen dat deze, naar het schijnt , 

 standvastige bindweefselring (ik vond hem in de 4 daarop onder- 

 zochte oogen) bijdraagt tot de functie der membraan van Desce- 

 mbt. Het verdient opmerking dat de ring op dezelfde plaats ligt 

 waar ook bij dieren in de zelfstandigheid dezer membraan een 

 bindweefselring wordt aangetroffen, die hier een deel uitmaakt van 

 het ligamentum pectinatum. Het ligt voor de hand te vermoeden, 

 dat de aanwezigheid van den ring uit de ontwikkeling moet worden 

 verklaard , met andere woorden dat de marginale bindweefselring der 

 menschelijke membrana Descemeti een rudimentair ligamentum 

 pectinatum voorstelt, dat van de iris gescheiden is, hetzij bij de 

 ontwikkeling van het individu, hetzij bij de ontwikkeling der soort. 



Wat daarvan ook zij , het staat vast dat eene met het liga- 

 mentum pectinatum der dieren overeenkomstige verbinding in het 

 menschelijk oog ontbreekt. Deze afwijking in bouw hangt nauw 

 met twee andere samen , welke het menschelijke oog van het 

 dierlijke onderscheiden, te weten dat de iris bij den mensch niet 

 uit vezelbundels is samengesteld en dat de membraan van Desce- 

 met zich reeds in platen heeft opgelost vóór zij de iris bereikt. 

 Bij den mensch hecht zich de iris verder naar achter aan dan 

 bij paard en rand. Het analogon van den hoek der menschelijke 

 voorste oogkamer moet bij deze dieren gezocht worden ter plaatse 

 waar de membraan van Descemet zich in elastische platen en 

 balken heeft opgelost. Waar bij de dieren palissaden en de Fon- 

 tana'sche lymphruimten worden gevonden, bestaat bij den mensch 

 de voorste oogkamer nog onbeperkt. 



Juni 1887. 



