59 



cessen veranderen de verhoudingen in het staarteinde van het em- 

 bryo geheel en al. Vervolgen we dit in de figuren 2. 3. 4. 5 en 6. 

 dan wordt het ons duidelijk hoe, naarmate de afsnoering van 

 het embryo en de vorming van een staart voortschrijden , de instul- 

 ping E, die aanvankelijk boven vóór de allantois-instulping A lag 

 (Fig. 2) , achtereenvolgens daarboven (Fig. 3) , daarachter (Fig. 

 4 en 5) en eindelijk daaronder (Fig. 9) komt te liggen. 



De primitiefstreep , die eerst vóór de beide instulpingen gele- 

 gen was (Fig. 2) maakt bijna een geheelen cirkelgang: ze ligt 

 in Fig. 4 boven het aanrakingspunt der instulpingen E en A , 

 in fig. 5 daarachter, in Fig. 6 eindelijk bijna geheel daaronder. 



Het achterste punt der primitiefstreep , waar zich reeds zoo 

 vroegtijdig het mesoblast differentieerde, is natuurlijk mede ge- 

 heel van plaats veranderd ten opzichte zijner aangrenzende deelen. 

 Het komt, zooals al weder uit de genoemde figuren blijkt, vóór 

 de aanrakingsplaats der beide instulpingen te liggen (Fig. 6). 



Vestigen wij nu de aandacht op eenige bijzonderheden bij deze 

 veranderingen , dan treft ons het volgende : 



Epiblast en hypoblast dififerentieeren zich in het staarteinde van 

 het embryo meer en meer ; met andere woorden , de samenhang 

 der drie kiembladen strekt zich over een steeds geringer wordende 

 uitgebreidheid uit en wordt eindelijk beperkt tot de plaats, waar 

 epiblast en hypoblast elkander in de boven beschrevene instulpin- 

 gen het meest naderen; daar gaan beide werkelijk nog direct over 

 in het celweefsel der primitiefstreep. 



Terwijl de beide instulpingen E en A zich verlengen en dieper 

 in het weefsel indringen , begint hare epitheliale bekleeding te 

 woekeren, in dikte toe te nemen. In een embryo, dat zich in het 

 stadium van figuur 4 bevindt, doet zich deze epitheel verdikking 

 bij sterker vergrooting voor zooals in Fig. 8 is afgebeeld. Hier raken 

 de beide verdikte epitheliën elkander reeds en versmelten in zekere 

 mate met elkander. (Zie ook fig. 4, 5 en volgende). Daardoor 

 ontstaat in het aanrakingspunt een eenigszins verdikte plaats , die 

 door Gasser en anderen »Cloakenhöcker" wordt genoemd, welke 

 naam misschien in » cloacaal-aanzwelling" te vertalen ware. 



