62 



zich lacunen van verschillende grootte bevinden en wel in zoo 

 grooten getale , dat op vele plaatsen het weefsel tot een netwerk 

 wordt, waarvan de lacunen de mazen zijn. (Figuur 12.) 



Naar voren is deze celplaat niet scherp begrensd, doordat de 

 wanden der cloaca, die beide onmiddellijk in het lacunaire weef- 

 sel overgaan , elkander daar onder een zeer scherpen hoek raken. 

 Een duidelijke afbeelding daarvan geeft figuur 17 , afkomstig van 

 een iets ouder embryo. De dikte van het lacunaire weefsel (van 

 rechts naar links) is zeer gering; ze wisselt af van 0.030 mM. — 

 0.045 mM. en bereikt deze grootste breedte steeds aan haar ach- 

 tereinde. Op dwarsche doorsnede is verder nog duidelijk te her- 

 kennen , dat het lacunaire weefsel oorspronkelijk uit twee bladen 

 is opgebouwd, die nu samen verkleetd zijn. (Fig. 14 en 17.) 



De cloacaal-aanzwelling is in het lacunaire weefsel opgenomen; 

 en hoe kon het anders? De bovenste helft der aanzwelling was 

 de voortzetting van de hypoblastische bekleeding der cloaca. Ze 

 moest dus noodwendig in de samensmelting der zijwanden mede 

 betrokken zijn. 



De afmetingen van het lacunaire weefsel (figuur 12) van boven 

 naar beneden zijn 0.336 mM. van voren naar achteren 0.408 

 mM. De afmetingen der lacunen liggen tusschen 0.008 mM. dia- 

 meter en 0.112 bij 0.045 mM. 



Opmerking verdient het, dat men op sagittale doorsueden , daar 

 waar ze volkomen mediaan zijn, op den zesden en zevenden dag 

 in het lacunaire weefsel niet of ternauwernood de grens tusschen 

 epiblast en hypoblast kan terugvinden. Men zou geneigd zijn te 

 gelooven , dat beide hier geheel en al samen versmolten zijn ; 

 doch niet alzoo : op dwarsche en weinig schuinsche doorsneden 

 blijkt het bij zeer sterke vergrooting, dat het epiblast, onmiddel- 

 lijk naast de mediane aansluiting aan het lacunaire weefsel , zich 

 gewoon of verdikt voordoet, maar dat op de aansluitingsplaats 

 zelve hare elementen als het ware uiteengedrongen zijn , zoodat 

 alleen de oppervlakkigste laag van het epiblast , bestaande uit één 

 enkele laag van platte cellen , zich onder het lacunaire weefsel 

 voortzet. (Zie Fig. 14). Wij komen dus tot het resultaat, dat de 



