82 



oorspronkelijke follikelkiern) haar epitheliaal karakter grootendeels 

 verloren. De cellen liggen niet meer zoo vast aaneengesloten en 

 hangen door protoplasmatische uitloopers met elkander samen. 



Bij de verdere ontwikkeling van den follikel, wordt dit steeds 

 duidelijker zichtbaar ; daardoor vertoont de centrale follikelmassa 

 eindelijk een opeengepakte massa van cellen, die zeer doet den- 

 ken aan het zoogenaamde lymphoïde weefsel van lymphklieren , 

 solitaire follikel s, enz. Slechts in de buitenste laag der centrale 

 follikelmassa, waar ze grenst aan de buitenste laag van den fol- 

 likel , blijven de cellen eenigzins haar epitheliaal karakter behou- 

 den ; zooals ook in fig. 32 — 35 p is afgebeeld, hebben deze cel- 

 len een cuboïden vorm en liggen ze regelmatig naast elkander ge- 

 rangschikt. Deze laag van cubische cellen zet zich direct voort 

 in de onderste cellenlaag van het epithelium der bursa. 



De cellen aan den top van den follikel ondergaan ook een ver- 

 andering. Reeds in figuur 32 valt het ons namelijk op , dat de 

 bovenste cellen van de centrale follikelmassa een meer gepro- 

 nonceerd epitheliaal karakter bezitten. Deze eigenaardigheid neemt, 

 naarmate de follikel in ontwikkeling vooruitgaat, zeer toe (figuur 33 

 en 34). Daarbij welft zich de top eenigermate , zoodat hij in de bursa 

 van een kuiken , dat juist uit het ei is gekropen (fig. 34) , een 

 soort van kleine papilla vormt, die in het lumen der bursa pro- 

 ëmineert. Terwijl dit plaats grijpt , komt de geheele follikel echter 

 iets dieper onder de oppervlakte van het epitheel te liggen door 

 den sterken groei van het omringende weefsel. Het gevolg daar- 

 van is , dat we aan het einde der ontwikkeling in het ei den top 

 des follikels vinden in een kleine verdieping van het epitheel, ge- 

 deeltelijk zelfs bedekt daardoor (figuur 34). De samenhang van 

 het epitheel met de centrale follikelmassa blijft niettemin dezelfde. 



Zooals reeds boven gezegd is , is de centrale follikelmassa steeds 

 door een scherpe grenslijn gescheiden van de haar omgevende 

 periphere follikelmassa. Deze grens is steeds te vinden op alle door- 

 sneden ; die den follikel in gunstige richting treffen. De periphere 

 follikelmassa zelve bestaat eveneens uit cellen, die klein en zeer 

 dicht opeengepakt zijn en iets op lymphoide follikelcellen gelij- 



