88 



groote , overlangsche plooien aan den achterwand der bursa , vond 

 ik hier niet terug; talrijke plooien verheffen zich aan de binnen- 

 zijde; ze zijn zeer onregelmatig en doorboord door vele epitheel- 

 instulpingen , zoodat het geheel geacht kan worden een tusschen- 

 vorm te zijn tusschen de bursa van het hoen met haar vele, vrij 

 regelmatige plooien en die der Laridae met haar dikken wand , 

 doorboord door sterk vertakte epitheelgangen. In het volgende 

 hoofdstuk zal hier nader op teruggekomen worden. 



De follikels zijn nog slechts in betrekkelijk klein aantal voor- 

 handen; de meest ontwikkelde verkeeren in het in fig. 33 afge- 

 beelde stadium. In bouw verschillen ze ook werkelijk niet van 

 die van het hoen. De spierrok is weinig ontwikkeld en niet overal 

 even dik. 



Fringilla sp. 



Onder eenige eieren van een mij onbekende Fringilla-soort 

 was er één, dat een levend embryo van 24 mM. bevatte. Uit 

 het onderzoek der Bursa Fabricii van dit embryo bleek, dat 

 ze 1.04 mM. lang is; 0.523 mM. is haar grootste dikte. Ze is 

 peervormig, zeer smal toeloopend naar den 0.33 mM. langen, 

 zeer nauwen uitvoergang. De wand is betrekkelijk zeer dik, 

 waardoor de holte der bursa gering wordt (0.104 mM. breedte). 

 De wand is geheel opgepropt met reeds vrij ver ontwikkelde fol- 

 likels van 0.13 mM. diepte bij 0.095 mM. breedte. De meest peri- 

 pheer gelegen follikels hangen met het epithelium samen door 

 zeer fijne epitheelinstulpingen , waarvan het lumen, door de over- 

 vulling van den wand met follikels , meestal uiterst klein is. 

 Rhea Americana. 



Ik was zoo gelukkig, de Bursa Fabricii te kunnen onderzoe- 

 ken van een embryo van Rhea x ) , dat van de kruin tot de 

 stuit, over den rug gemeten, 24 cM. lang was. Ik zal den bouw 

 hiervan uitvoerig moeten behandelen, omdat juist het al of niet 

 voorkomen der bursa en haar structuur bij de struisachtige vogels 

 een questieus punt is in de literatuur over de Bursa Fabricii. 



1) Tot anatomisch onderzoek welwillend afgestaan door Prof. Max Weber te Amsterdam. 



