91 



in het subepitheliale weefsel ingedrongen, maar zijn in het 1 urnen 

 der bursa gaan proëmineeren. Daardoor ligt het epitheliale gedeelte 

 van den follikel , dat elders de centrale follikelmassa vormt, bij Rhea 

 aan de buitenzijde , terwijl het bind weefselachtige gedeelte , dat bij 

 de andere vogels de periphere follikelmassa was , hier het midden 

 van den follikel inneemt. Beide elementen zijn ook hier steeds 

 door een scherpe grenslijn van elkander gescheiden (figuur 38). 



De directe samenhang met het epitheel is steeds in alle folli- 

 kels te vinden , ja , het springt hier nog meer dan bij andere 

 vogels in het oog, hoe de epitheliale massa van een follikel niets 

 anders is dan het veranderde epithelium zelf. In figuur 38 is een 

 verticale doorsnede door een kleinen follikel van Rhea afgebeeld 

 en men ziet , hoe het epithelium , daar waar het een follikel be- 

 kleedt , in dikte toeneemt : er treden lacunen in op , waardoor 

 de enkele cellen meer uit elkaar worden gedrongen en eeniger- 

 mate een protoplasmatisch netwerk gaan vormen, dat op adenoid 

 weefsel gelijkt. Het meerendeel der epitheelcellen heeft het epithe- 

 liale karakter verloren , en gelijkt eenigzins op lymphoïde cellen : 

 Ze kenmerken zich onder anderen, doordat de kern zich donker- 

 der laat kleuren. De buitenlaag van de epitheliale massa wordt 

 steeds gevormd door platte veelhoekige epitheelcellen , die een soort 

 plavei-epitheel vormen, (figuur. 38. pi.). 



Zooals reeds boven gezegd werd , is er steeds een scherpe grens 

 te vinden tusschen dit epitheliale gedeelte en de binnenste folli- 

 kelmassa, die hier de periphere laag der andere vogels repre- 

 senteert. Terwijl die periphere laag echter steeds in oudere sta- 

 diën door een scherpe grens van het omgevende interstitieele bind- 

 weefsel werd gescheiden , gaan hier beide geleidelijk in elkander 

 over. Een gedeelte van het subepitheliale weefsel namelijk dringt 

 vergezeld van eenige bloedvaatstakjes door den nauweren steel in 

 den follikel. Daar verliest het zich langzamerhand in een opeen- 

 hooping van cellen , die ook een lyniphoïd karakter dragen en 

 volkomen gelijken op de epitheloïde cellen van de binnenste fol- 

 likelmassa. In figuur 38 heb ik getracht deze histologische dé- 

 tails weer te geven. 



