159 



had. De gevangene was weinig schuw en at meelwormen terwijl 

 men voor zijne kooi stond ; hij liet echter ander voedsel onaange- 

 roerd en stierf twee dagen daarna. Het exemplaar is voor onze 

 verzameling opgezet door den Heer H. H. ter Meer te Leiden, 

 die bij inwendig onderzoek bevond dat het een wijfje was. 



Het kleed is ongeschonden gebleven en bestaat geheel uit nieuwe, 

 volgroeide veeren , na voltooiden rui. De kleur der bovendeelen 

 is een grauwachtig bruin, de krop en zijden van het lijf zijn 

 grauw okerkleurig, wat in het rosse trekkend, de kin en keel 

 zijn wat bleeker. Overigens zijn al de onderdeelen wit. De zijden 

 van den kop zijn bruin als de rug, maar grijsachtig achter de 

 oorbedekking. Om de oogleden loopt een lichte kring. De slag- 

 pennen zijn donkerbruin , de kleine hebben even als de vleugel- 

 dekveeren smalle rosachtige randen. De staartveeren , 12 in getal, 

 en allen om het schachteinde in eene stompe punt uitloopend, 

 zijn donkerbruin, en wel: de twee middelparen over hunne ge- 

 heele lengte , met zeer smalle lichte randen ; de drie buitenparen 

 alleen aan de einden, doch overigens van de basis tot over de 

 helft wit, uitgezonderd echter de geheel bruine buitenvlag van 

 het buitenste paar. Het derde paar heeft op donkerbruinen grond 

 eene langwerpige witte vlek op de basaalhelft der buitenvlag. 

 De bek is donkerbruin , de pooten zijn zwart. De iris was bruin. 



Van de beschrijvingen, die ik vergeleek, komt die welke Teni- 

 minck van het jeugdige kleed geeft het best met de mijne over- 

 een. Ik houd ons ex. voor een jong wijfje, na den eersten rui, 

 ook om de bruine kleur op een gedeelte der basaalhelft van het 

 derde en zesde paar staartveeren. Volgens de auteurs toch zijn 

 bij oude vogels al de staartveeren — minus de vier middelste — 

 tot over de helft geheel wit. Op beide afbeeldingen van Dresser 

 evenwel is de buitenste staartvlag over hare geheele lengte bruin 

 gekleurd. 



Aan de eigenaardige levenswijze van den roodborst-vliegenvan- 

 ger zal het wel zijn toe te schrijven , dat hij zoo weinig opge- 

 merkt wordt en onvolledig bekend is. In de nabijheid van men- 

 schelijke woningen vindt hij geen behagen, maar gevoelt zich 



