177 



veel smaller zijn en slecht 2 / 3 van de lengte van het segment 

 in beslag nemen (PI. VII, fig. 2), in plaats van de geheele 

 lengte zooals bij I. irrorata (PI. VII, fig. 3). Ook is het 

 laatste achterlijfs-segment afgerond aan de naar achteren 

 gekeerde zijhoeken (PI. VII. fig. 2r) bij I. phosphorea en in 

 een stompen punt eindigend , terwijl die zijhoeken zoowel 

 als de eindhoek meer toegespitst zijn bij I. irrorata (PI. 

 VII. fig. 3r). Of deze vorm echter wel identisch is met de 

 ware I. phosphorea , Harger is een vraag , wier eind-beslis- 

 sing alleen gegeven wordt door een vergelijking met mate- 

 riaal van de Amerikaansche kust. 



Deze soort leeft in rustig water, afgesloten bassins, zout- 

 waterkanalen enz. Op de Fransche kust ook in zilte moe- 

 rassen. 



Onder de in Juli '87 op oesters uit het kanaal van Wal- 

 cheren verzamelde exemplaren dezer soort bevinden zich 

 meerdere wijfjes met eieren in de broedruimte. Het grootste 

 in ons land waargenomen exemplaar is bijkans 20 m.m. 

 lang. De figuren van PI. VII zijn geteekend naar prepa- 

 raten van dieren — zoowel van I. phosphorea als van I. 

 irrorata — van ongeveer 11 m.m. lengte. 

 54. Idotea linearis , Pennant spec. Reeds Baster kende dezen eigen- 

 aardigen Idotea-vorm. Na hem hebben de volgende onder- 

 zoekers het dier in Nederlandsche wateren waargenomen: 

 Burgersdijk , Ritzema Bos , Maitland , Metzger, Hoek en 

 Dollfus. 



Baster verzamelde het dier nabij Zierikzee, Burgersdijk 

 bespreekt het dier in zijn Crustacea indigena zonder te ver- 

 melden, waar hij het aantrof, Ritzema Bos trof het aan 't 

 strand van Rottum en ten noorden van Ameland aan, 

 Maitland tusschen aangespoeld zeewier bij Veere en Kat- 

 wijk. Metzger ving deze soort in de Zuiderzee op een 

 diepte van 4c 1 j 9 vademen. Hoek verzamelde het dier in 1876 

 pelagisch visschende in de haven van Nieuwediep, in 1878 

 in de haven van Terschelling, in 1879 in de Noordzee en 



12 



