201 



aan de linker zijde goed ontwikkeld; deze zijn langer 

 dan die van het tweede paar. 



Het eene door mij onderzochte wijfje droeg enkele wei- 

 nige eieren in de broedruinite. Deze zijn betrekkelijk groot: 

 hun langste doormeter is bijna 0.4 mm. 



Ofschoon het gewaagd zou zijn zich daarover al te be- 

 slist uit te laten, zoolang men niet in de gelegenheid is 

 geweest meerdere exemplaren van beide sexen te onderzoe- 

 ken, komt het mij waarschijnlijk voor, dat het nieuwe ge- 

 slacht Megaluropus in de groote afdeeling der Gammarina 

 en wel bij de familie Pardaliscidae tusschen de families 

 Atylidae en Gammaridae moet opgenomen worden. Dat dit 

 geslacht in vele kenmerken tusschen de Atylidae en Gam- 

 maridae in stond, was mij bij het onderzoek van het eene 

 vrouwelijke exemplaar reeds gebleken; dat het tot de in '82 

 door G. O. Sars opgestelde familie Pardaliscidae moet gere- 

 kend worden, werd mij in hooge mate waarschijnlijk , toen 

 ik een exemplaar dezer soort onderzocht, dat de Rev. Tho- 

 mas R. R. Stebbing welwillend ter mijner beschikking stelde. 

 De naam Megaluropus doelde op sterk ontwikkelde uropoden 

 en nu ontbraken die van het laatste paar aan het door mij 

 verzamelde exemplaar: de Heer Stebbing zond mij een 

 paar ex. , opdat ik kennis kon maken met die laatste uro- 

 poden , op wier groote afmeting de geslachtsnaam betrek- 

 king heeft. Fig. 7 op Plaat VII is een afbeelding van 

 deze aanhangselen. 



9. Gr a m m a r i d. a e 



87. Gammarus marinus, Leach. PI. VU. fig. 8, 9, 9' en 9". Het 

 geslacht Gammarus is aan onze kusten en in onze wateren 

 door verschillende soorten vertegenwoordigd , wier namen 

 wél bekend zijn: Gammarus marinus, Leach, G. locusta, 

 Linn. spec. en G. pulex, Fabr. Van deze komt de laatste 

 uitsluitend in zoetwater voor; G. marinus leeft in zeewater, 

 doch zou volgens Ritzema Bos ook in brakwater in den 



