208 



drie, soms vijf stekels, daartusschen enkele meer of 

 minder lange karen. Bij de wijfjes draagt deze ver- 

 kevenkeid in den regel twee , zelden drie , nooit vier 

 stekels. Ditzelfde segment draagt in beide sexen gewoon- 

 lijk drie stekels aan weerskanten van de midden verheven- 

 heid; dit aantal kan echter ook twee , of — bij manlijke 

 exemplaren — vier zijn. Ook hier zitten enkele haren tus- 

 schen de stekels ingeplant. Op het voorlaatste segment 

 treft men op de middenverhevenheid bij de mannetjes 

 twee of drie , bij de wijfjes twee stekels aan. Aan weers- 

 kanten heeft men in den regel drie stekels , bij enkele 

 manlijke exemplaren echter vier, bij enkele vrouwelijke 

 twee stekels. Haren tusschen de stekels niet talrijk en 

 niet zeer lang. Op het laatste segment vindt men in 

 den regel in beide sexen in het midden twee op een 

 kleinen afstand van elkander ingeplante stekels, elk 

 vergezeld van enkele haren. Bij manlijke exemplaren 

 komt het soms voor, dat een dezer haren vervangen 

 wordt door een stekeltje half of één derde zoolang als 

 de boven bedoelde stekel. Aan weerszijden zitten in den 

 regel drie stekels, soms slechts twee soms daarentegen 

 vier en in een enkel door mij waargenomen geval zelfs 

 vijf stekels. Ook hier vindt men enkele haren tusschen 

 de stekels ingeplant. Waar het aantal stekels grooter 

 is, dan de regel schijnt te zijn, ontwikkelt de extra-stekel 

 — of de extra-stekels — zich uit een der haren. 

 Telson. (PI. VII fig. 10"). Elk der slippen is meer dan twee 

 maal zoo lang als breed. Ofschoon de bewapening wél 

 kleine verschillen vertoont, kan men toch zonder veel in- 

 spanning als het meest voorkomende geval het volgende 

 herkennen : aan het eind drie goed ontwikkelde stekels, 

 aan den naar buiten gekeerden kant twee stekels op T a | 

 van de lengte van het telson van het boveneinde, verder 

 een stekel op een afstand van het onderste uiteinde gelijk 

 aan | a 1 van die lengte. Deze laatste stekel ontbreekt 



