212 



Stekels op de laatste drie achterlijfssegmenten. (PI. X. fig. 

 11'). Deze zijn over 't algemeen minder lang en sterk 

 dan bij de ware G. locusta; daarentegen zijn de daar 

 tusschen ingeplante haren sterker ontwikkeld. De 

 groepeering is overigens dezelfde als bij G. locusta. Alleen 

 zijn de verhevenheden in het midden van den rug 

 veel minder ontwikkeld. 



Het op twee na laatste segment draagt in het midden 

 bij beide sexen twee onmiddelijk naast elkander gezeten 

 stekels, waaromheen tot acht lange niet of onduidelijk 

 gebaarde haren zijn ingeplant. Aan weerskanten drie 

 of twee stekels eveneens door talrijke haren omgeven. 



Het voorlaatste segment is op dezelfde wijze gewapend 

 als het op twee na laatste. Het aantal stekels bedraagt 

 in het midden tioee, aan beide zijden daarentegen bijna 

 zouder uitzondering drie ; van deze laatste is de het 

 meest naar buiten gekeerde de langste. Het aantal 

 haren om elk groepje stekels is zes of acht, soms tien 

 stuks. 



Het laatste segment draagt in het midden twee op eenigen 

 afstand van elkander gezeten stekels, aan beide zijden 

 zitten twee stekels. Het aantal haren om elk groepje 

 stekels is niet zeer standvastig: zes om de middelste 

 stekels , acht of tien om de ter zijde geplaatste. 



Telson. (Plaat X. fi. 11"). Elk der slippen is twee maal 

 zoo lang als haar grootste breedte. De bewapening is 

 over 't algemeen dezelfde als bij de ware G. locusta- 

 exemplaren. Zij wijkt er echter voornamelijk in twee 

 opzichten van af: in de eerste plaats, door dat er in 

 den regel van de bovenste twee zijstekels slechts één 

 ontwikkeld is en de onderste zijstekel door een haar 

 vervangen is ; in de tweede plaats , in zooverre als het 

 aantal haren tusschen de drie eindstekels veel grooter 

 geworden is en deze haren zelve veel langer zijn. Dat 

 er een van de drie eindstekels ontbreekt, komt bij 



