BUITENGEWONE WETENSCHAPPELIJKE VERGADERING. 



Amsterdam. Gebouw voor Zoötomie. 31 Maart 1888. 

 's Avonds half acht. 



Aanwezig de HH. Hubrecht (Voorzitter), van Haren Noman, J. T. 

 Oudemans , Loman , Kerbert , J. F. van Bemmelen en Hoek. 



Als gast woont Dr. Sydney J. Hickson , M. A. Cantab., Dr. Sc. Lond., 

 Fellow of Downing College, Cambriclge de vergadering bij. 



De Heer Hoek spreekt over larven van visschen en wel voornamelijk 

 van de spiering en van de haring. Hij was in de gelegenheid geweest op 

 het Hollandscb Diep groote hoeveelheden dezer vischlarven te verzamelen 

 en had voor de moeielijkheid gestaan deze, zoolang zij nog tamelijk klein 

 zijn, van elkander te onderscheiden. De kleinste die hij in handen kreeg 

 waren 20 a 25 m.m. lang. Wel heeft de spieringlarve van een dergelijke 

 lengte reeds een vetvinnetje , dat bij de haringlarven ontbreekt; dit is 

 echter zeer klein en niet altijd even gemakkelijk te onderscheiden Spreker 

 was er dan ook als van zelven toe gekomen naar andere onderscheidings- 

 kenmerken te zoeken en had die gevonden in den bouw van het geraamte 

 der staartvin. Dit wordt met behulp van afbeeldingen toegelicht. In een 

 bijlage van het Rapport omtrent de Ankerkuilvisscherij , dat door den 

 Hr. Bottemanne en spreker aan Z, E. den Minister van Financiën werd 

 toegezonden en dat als Supplementdeel van het Tijdschrift der Vereeni- 

 ging in druk zal verschijnen, zal een beschrijving der voornaamste op 

 het Hollandsch Diep aangetroffen vischlarven worden opgenomen. 



De Heer Hickson vermeldt het een en ander naar aanleiding van 

 door hem ingestelde onderzoekingen over de voortplantingsorganen van 

 de Milleporidae. De jonge geslachtscellen, manlijke zoowel als vrouwelijke, 

 liggen in het ectoderm van de »coenosarcale ' kanalen. In een zeer vroeg 

 stadium verlaten zij het ectoderm en begeven zij zich naar het entoderm. 

 Spoedig hierna verkrijgen de eieren stelen, waarmede zij bevestigd zijn 

 aan de »mesogloea". Soms is echter die steel geheel verloren gegaan en 

 dwalen de eieren door amoeboïde beweging door het lumen der kanalen, 

 tot zij op een daarvoor geschikt punt op nieuw een steel verkrijgen en 

 vast gaan zitten. Nadat vervolgens twee poollichaampjes zijn uitgetreden zijn 

 de eitjes rijp geworden; zij bevatten geen dojerkorrels hoegenaamd. Door 

 twee of drie spermatozoa bevrucht vertoont het kiemblaasje zich opnieuw. 

 Later ziet men hierin een aantal kerntjes en deelt het kiemblaasje zich. De 

 fragmenten begeven zich daarna naar het midden van het ei, waar zij een 

 equatoriale plaat vormen. Deze plaat splitst zich in twee gedeelten , die 

 zich naar de polen van het ei begeven. Intusschen neemt het aantal kern- 

 fragmenten toe en verspreiden zij zich over het geheele ei: onduidelijke 

 lijntjes geven in dit stadium , dat met het morula-stadium vergeleken 

 moet worden , de grenzen aan der cellen , waarvan de kern-fragmenten 

 de kernen voorstellen. Het embryo neemt daarna spoedig den vorm aan 

 van een solide blastosphere en verlaat in dat stadium , vermoedelijk , door 

 den mond, het moederdier. 



De jonge manlijke cellen onderscheiden zich in een vroeg stadium van 



