m SERtEBVS RFCVRREKTIBFS. 99 



I. I. I. I. o. —4.. —15. —41- —97- -209. 

 erit ^3j°9 proxime aequalis radici maximae aequatio- 

 nis propofitae. Circa hanc alteram methodum mu- 

 tatis mutandis vfu venient omnia ea , quae §§. 15. 

 16. 17. et I 8. memorata funt , nimirum pofle o- 

 mnibus incommodis obuiam iri huiusmodi pofitio- 

 nibus .riz:y-f-rt;. VtraqueraepiffimemethodusfinevUa 

 praeparatione locumhabet, aliquando vnica , et ali- 

 quando neutrarquod poilerius tamen raro contingif, 

 fedambaefempcr pofl: pofitionem debite fadam x:zz 

 ^-f-^,modoradicesrealesadfint fuccedunt j aliquando 

 etiamvna,interdum alteracompendiofius adhibetur. 



22. Supereil: vt ortendam, quomodo fradio- 

 num incommodo remedium afferri poflit in vtraque 

 methodo : propofitafuerit aequatio generalis intel- 

 ligendo per rt , b , c , d ctc. numcros intcgros ad 

 quam aequationem omncs rcduci pofluut , nempe 

 haec 



a—/;x-i-i\vx-i-dx ^ -\- 

 Obuiam ibiturfradionibus ponendo x^rzaj. Verum 

 fi in fecunda methodo occurrat aequatio 



ax'^—bx'^~^ -4- cx^~- -l-^ponendum erit 



.r— ^. faepe tamen non male omittitur haec fubfti- 

 tutio. 



23, Finiam praefentem diflertationem de- 

 monftratione theorematis Dni Bernoulii , ne qua iii 

 re defim humaniffimae inuitationi Celeberrimi Viri, 

 cuius amicitiam et confanguinitatem femper colam. 



Lemma. SiAB, AC, et AD fmt arcus circu- Tab. tv. 

 lares arithmetice proportionales dicaturque radius ^''S- ^6. 



N 2 —I 



