QVARVNDAM CVKVARVM. 109 



bolam cum relatione ad diametrum cuius fitum et 

 reliquas circumllantias praetereo , cum flicile liaec 

 omnia ex vulgaribus formulis definiantur. 



§. 10. 

 Methodo hucusque expofitae analoga efl: haec 

 fequens quam idcirco adiungere placet. Sit FJg- t> 

 gnomon GAC, circa centrum G mobilis , habeat 

 is vti hadenus fadum eft , in H affixum fihim longi- 

 tudinis HA , replicatum in C , ita vt AB~BC, mo- 

 veatur gnomon circa G , quaeritur qualem lineam 

 ftyhis fmui fili B infertus , iit defcripturus ? ftatim 

 apparet pundum gnomonis A defcribere circuhim , 

 cuius centrum eft G , radius vero GA , veniat ergo 

 gnomon in fitum GFD , erit rurfus DC=DF eriga- 

 tur in D perpendicularis ad DE applicatam quae fit 

 DI et ponatur GA=:rt,AB— BCrz^^BErz/^jED—r/jerit 

 ergo KE—t-v-b CE—b-t, hinc CT) = (u--\-b- -zbt 

 H-^^)— DF, ex natura circuli erit AI(//):IL=1L:1M 

 (za—u), vnde IL—Vzaa—uu—lK. porro ob DF cir- 

 cuhim in F tangentemorietur DL:DF— DF:DK,hinc 

 m—V(b'-2bt-{-t--h2au)—AE=:b-\-t , vnde qua- 

 dratis membris exfurgit au—^bt , quod oftendit li- 

 neam genitameffe redamin qua ducia GC fit BE (/): 

 ED(?0=AG(tf):AC(2Z'), adeoque triangula BDE et 

 GCA effe fimilia ; fi vero anguhis GAH loco redi 

 affumatur obtufus aut acutus , quaeUbet coni fedio 

 affumto angulo nunc maiori nunc minori exindege- 

 nerabitur. 



DE 



