*> 



) 17 ( 



flquidem fingula haec integralia ab x — o ad x—t ex- 

 tendantur. Quoniam igitur hic tanrum exponens /> arbitrio 

 noftro relinquitur , hinc fequentia exempla perluftremus. 



Exemplum I. quo p = i. 



§. 26. Hoc igitur cafu aequatio fuperior hanc i«- 

 duet formam: 



f_±xlx_ _ r cix r dx 



J^/'-XX J y ' -XX '-^ >+"« 



Vbi, integrahbus ab x~o ad x~i extenfis . notum efl: fieri 



/• — ^ - — T f r_dx^ — 7 

 ita vt iam habeamus 



r dxlX pQf,55_.,, 1t J n 



J V I XX Ladx — iJ I**? 



quae eft: ea ipfa formula , quam initio huius difTertationis 

 tratflauiiiius et cuius veritatem iam triplici demonftratione 

 corroborauimus. 



§. 27, Eundem valorem ehcere licet ex theorcmate 

 particulari lecundo, quo erat pzzn-m^ fiquidem nunc ob «-a 



et m — I erit p — x \ inde enim ob X :z= -, ' - iftud 

 theorema pracb^^t 



d X l X ir ^ d X TT, 



•^ y I _ .V .V 2 fin. ^ •^ 1 -\-x 2. 



Exemplum II. quo p = 2. 



§. 2S. Hoc igitur cafu aequatio fuperior hanc in= 

 duet formam : 



- xjx_lx^ r ^dx rx d X 



lam vero~integralibus 'ab*v==o ad jf r= i extenfis notum 



ert fore 



f^lJJL— — I et /"^^ r= I — / a 



Aaa Acad. Imp. Sc. Tom. 1. P. IL ^ *" 



