qiiod qiiidem integrale ope multiplicatoris cof. a z facili 

 negotio eruitur. Verum fi in parte dextra pliira huius 

 formae membra variabilem z inuolucntia accedant , haec 

 integratio magis magisque praegrauatur ; vnde haud inutile 

 erit methodum exponere , qua integralia talium aequatio- 

 num didfeientiaUum fecundi gradus pro quohbet membro- 

 rum numero inueftigari queant. 



§. 3. Sit igitur propofita haec aequatio differentio- 

 diSferentiahs : 



ddt-\-aatdz' — Qdz* 

 vbi denotat fiindlionem quamcunque ipfnis s ; at fi 

 aequationem tah modo repraefentemus : 

 ^-LL-i-aat = Q , ^^ 



ftatim inteUigitur , partem finiftram duplici modo integra- 

 bilem reddi polfe , dum fcilicet vel per fin. a z vel per 

 cof a z mukiplicatur. Diicatur igitnr aequatio propofita 

 primo m d z cof a z , et integratio praebebit hanc aequa- 

 rionem : 



I. ^ cof a z -^ a t fm. a z —f& d z cof a z. 



Tum vero multiplicando per dzfm.az et intcgrando pro- 

 dibit haec : 



II, ^ fin. a z — a t cof a z~ fO d z fin. a z 



ita vt iam duas nacfli fimus aequationes differentiales primi 

 gradus , ex quarum alterutra quidem iterata integratu ne 

 valor integralis t ftatim erui poflet; verum hoc faciliori nego- 

 tio adipifcitiir , binis ita combinatis, vt differentialia ^' fe 

 mutuo tollant , folaque variabiUs finita t in calculo relin- 

 quatur, quod fit , priorem per fm. a z , pofteriorem vero 

 per coC a z multiplicando: differentia enim horum pro- 

 dudorum pracbet integrale quaefitum 



t — -a fin. a z/Q d z cof a z — ^ cof. a z/Q d z fin, a z. 



§. 4. 



