DE 



THEORIA LUNAE 



AD 



MAIOREM PERFECTIONIS GRADUM 

 EVEHENDA. 



A u dl o r e 

 L. E V L E R O. 



^iim motiim Lunae ad centrum Terrae, tanquamjgi, xiIL 



tixum fpecflatum, referre conueniat, ante omnia lo- Fig. i. 



cum Lunae per ternas coordinatas detcrminare opportet , 



quarum direcfliones fint fixae & inter fc normales. Tuni 



vero omnes -vires follicitantes fecundum easdem diredio- 



nes fimt refoluendae, vt ex principiis motus ternae ae- 



quationes diiferentiales fecundi gradus obtineri queant. Ita 



fi planam tabulae eclipticam rcferat, in quo pundum T 



fit centrum Terrae , reda autem T V ad pundum coeli 



fixum dirigatur, locus Lunae, qui lit in Z, deterniinetur pcr 



has tcrnas coordinatas: TXmX, XY— YetYZ — Zj 



tum vires follicitantes , pofuo elemento temporis — d l , 



huiusmodi ternas aequationes fuppeditant : 



ddx^ — T dd\ — Mff '^^z — vr 

 ITT^ — ^ » irrr — ^^ et -jj- — iN , 



vbi litterae M et N denotant certas funcfliones tam ipfa- 

 rum coordinatarum X, Y, Z, quam quantitatum locum 

 Solis definientium. Hic igitur, quoniam Luna nunquam 

 A^a Acad. Imp. Sc. Tom. L P. IL N n vltra 



