Quin ctiam tates formiilae coniungi pofTunt, vt fit 

 _(P_QJ™ ( R - S )" (T- V)fe 



^ - [pTqt • ( K + S y " • ( T + V ) * • 



Perfpicuum enim eft hoc modo, fi loco a; fcribatur — x ^ 

 litteram p abituram efTc in ^. Haec ergo Soliitio cum 

 fit gcneraliHima, nulla plane laborat difficiiltate , fiquidcm 

 curuis transcendentibus contenti efle Velimus. 



De curuis algebraicis quaeftioni fatisfacientibus. 



§. 8. Verum fi iinene aJgebraicae defiderentur > 

 haud ita facile patet, cuiusmodi fundiones loco P, Q, R, 

 S, etc. accipi. oporteat , vt furmula /p ^ jr — j fiat inte- 

 grabilis. Singularis quidem cafus haud difficuher fe offert 

 fumendo p zz (x -^ V j -\- x x)'^ ^ quippe quae fundlio 

 etiam eft reciproca: Scripto enim —x loco a" eaabitia 



I — (- jr -+- V 1 ~Y-x X f — 



Notum autem eft forraulam hinc ortam 



y^fdx^x-^V 1 -\-xxy 



fempcr eflc integrabilem , folis cafibus fi — i et « — — i 

 cxceptis. Quod fi cnim ponatur 



x + V{i+xx)=z:v,fiet 



— ~ 2V 2 XIV » 



Tndc cum fity—fv^^dx, erit 



,y1 -4- • ^i 



y= ^,,, , , , + 



a(«-Hi)2(«— i)' 



cx qua formula innumerae curuae algebraicac eiici poflunt, 

 atque adeo ex fingulis curuarum ordinibus , fi modo ordo 



fecun- 



