(80) 



quae manifcfto efl: pro circiilo. Siimfimus autem 



4 <; f — (2 « + 2) ^ ^, 

 ficquc crit « — i£-£-=:±^, ideoque n — 1 ~V:lS^:zlIl. Porro 

 autem pofueramus c c — a a:=ib b^ ita vt fit cc-=zaa-\-bb 

 et n — I r= "-'^, confequenter ■/ 2 (« — i) — ^, vnde ae- 

 quatio noftra finalis pro curua quaefita erit : 



zayzz:xx-\-yy — bb^ 

 quae reducitur ad hanc formam: 



X X ^ {y — ay — b b -\- a a, 



§. 14. Ad hanc aequationcm confiruendam ex A ad 

 Tab. I. axem CA erigatur perpendiculum AI=z:a, dudaquc axi pa- 

 f'S- ^- rallela I O erit O M z=y — a et I O rz: a", vnde dufta reda 

 I M erit 



l^W^x X -\-{y — ay:=iaa-\-bh, 



ideoque conftans, et quidem pro lubitu accipienda, quia ^^ cfl: 

 conflans arbitraria. Vnde patet, curuam quaefitam cfTc circu- 

 lum, radio quocunque circa centrum I defcriptum, exiftcnte 

 intcruallo Al~a, quae fola conditio hic cfl fpedanda, vt 

 fit Al^fl, proptcrea quod pofitio axis AC arbitrio noflro 

 relinquitur, id quod etiam calcuhis oftendcrct, fi in vltima ae- 

 quationc integrali 2 Cj) — •>] — confl:antcm adicciflemus, quip- 

 pe qua ratione vbique anguhis M A C quantitate data fuiflct 

 audus vel minutus, atque hinc difcimus, practer binas folu- 

 tioncs, quas nobis fynthcfis cxhibuit, luillas ahas dari curuas 

 quaefito fatisfacicntes. 



Alia 



