== CS5) 

 detiir, quemadmodum ex aequatione integrali: 



/ p dx -^-q 3 y — r* 

 M ' 



altera folutio finita M — o elici queat. 



§. 24. Ad hoc praeftandum vlr 111. iubet aequatio- 

 nem integratam, poftquam certo modo in ordinem fuerit re- 

 dada, denuo difFerentiare , ita vt etiam conftans per integra- 

 tionem ingreffa tanquam variabilis tradetur, quo pado ad ta- 

 lem aequationem F d x -\- Q_dj -^ Q^d C = o ^ peruenietur; 

 tum vero cocfHcientem ipfius 3 C nihilo aequaiem ftatuit et 

 cx aequatione R =: o valorem ipfius conftantis C per ambas 

 variabiles x et j definit, atque affirmat, fi ifte valor loco C 

 in ipfa aequatione integrali fubftituatur, tum prodituram efle 

 aequationem illam finitam Mrzro, ficque hanc aequationem 

 finitam certo modo in aequatione integrali contineri effc cen- 

 fendamj quanquam equidem hanc conclufionem minus per- 

 fpicio, propterea quod fi in aequatione integrata conftans vt 

 variabilis traftetur , haec aequatio non amplius pro integrali 

 haberi poteft. 



.,„:. §. 25. Applicemus autem hoc principium ad folutio- 

 nem §. 5. inuentam: dpy(aa — t t') — tdt^^o^ quae ad 

 hanc formam: 



reduifla et integrata praebet p -^--^/ (a a — t t)z=: c^ vnde ir- 

 rationahtatem toUendo prodit : a a — 1 1 z=z c c — 2 c p -[-p p, 

 quae difFerentiata , fpedando etiam c vt variabile, praebet: 



— 2.tdtzzi2cdjC — 2. c dp — 2pdc-i-2pdp, 



vbi coefficiens ipfius dc eft 2(c — />) , qui nihilo aequatus dat 

 c :^ p. Hic iam valor in aequatione intcgrata loco Cy fubfti- 

 tutus dat p-^y(aa — tt)—p^ fiue •/ (a « — ;;) — o , quae 



L 3 ytique 



