(80 



Ytique efl: prlor noftra folutio ex fadore finito condufa, fci* 

 licet t zn a. Quia autem naturae rei repugnat, conftanti per 

 integrationem ingreflae c valorem variabilem p tribui, neuti- 

 quam video, quomodo dici queat, folutionem illam finitam 

 t~.a iQ aequatione integrali contineri. 



§. 25. Deinde etiam nullam rationem perfpicio, cut 

 aequatio integralis, antequam conftanti c variabilitas tribuitur, 

 ab irrationalitate liberari debeat. Si enim hoc principium im* 

 mediate applicare vellcmus, ipfamque aequationem integralem 

 primo inuentam differentiare, coefficiens ipfius dc foret vni* 

 tas, vnde nihil plane fequeretur. Praetermiflla autem reduc» 

 tione ad rationalitatem hac ratione quicquid lubuerit concludi 

 poffet. Si enim aequatio integrata hac forma reprafifentetur: 



p-\-q -hV (a a — t t)=.(;-hq', 

 fumtisque vtrinque quadratis diff*erentiatio inftituatur, coeffis» 

 ciens ipfius dc erit 2(^-1-^), vnde deducitur c zzz — q^ quf 

 valor in ipfa aequatione integrali fubftitutus daret 



vbi q denotare poflfct fundionem quamcunque variabilium p 

 et /. Nemini autem in mentem venire poterit talem folutio» 

 nem problematis admittere. 



§. 27. Nullum autem eft dubium, quia vir III. men» 

 tcm fuam non fatis clare expofuerit, aut quasdam rationes ad 

 intclligendum neceflTarias reticuerit , quas equidem fupplerc 

 non valeo, vnde vberior expHcatio fupcr hoc nouo principio, 

 in quo 111. Aucflor adco infignc fupplementum vniuerfi Calculi 

 intcgralis conftituit, maxime foret optanda. 



PRO- 



