(90) == 



mP-dt^ ob omnes angulos redos. Hinc quoqiie patet, forc 

 angulum ZR z aequalem P C tt ; vnde fequitur triangulum 

 P C 7r oo triang. Z R 2; , hincque colligitur d p : t zrz d s :r, ergo 



y_(_ds_^ Supra autem vidimus efle s — np^ ideoque ds-ndp^ 



quo valore loco ds fubftituto erit rzzznt^ quae eft altera in- 

 fignis proprietas liuius curuae, fcilicet vt eius radius ofculi 

 vbique ad redam O P =: ^ datam teneat rationem, vt »:ij 

 Tnde patet in hac curua vbique effe arcum A 2 ~ j ad ra- 

 dium olculi ZRrrr vti 2 P : C P. 



§. 6. Vocemus iam angulum C N 2 — (}), qui angu- 

 lus amplitudinem curuae metitur, et cum fit Ctts; ~ Cj)-+- 3(p, 

 erit tingulus 2Rs — acI) = PC7r, vnde fit ? 1: - tdC^i-dpy 

 ideoque p z= ft d (p. Porro quia ix p zzl d t ^ erit 



vnde componitur radius ofculi 



Quare cum efie debeat r zzin t, habebimus iftam acquationcm, 

 duas tantum variabiles continentem : n t ~ ~^~\-ft d (P^ qua 

 tota folutio problematis noflri contineturi ex qua ergo quan- 

 titatem t per angulum Cp inucftigari oportet. Inucnta autem 

 hoc modo recf^a /, vltro fe offcrt formula intcgralis; 

 /td(p = nt — iL=:p. 



§. 7. Vt nunc aequationem inuentam a figno integra- 

 li liberemus, ea differentiata, fumto clemento 5 Cp conftantc, 

 dabit hanc aequntioncm differentialem fccundi gradus: 



«a^ z=^i- -f-lcKj), fiue 



quac forma ita cft comparata, vt ci ccrto fatisfaciat huiiismo- 



di 



