CP7) 



fem contrariam coniicrti, et continuo fieri maiorem. Mox au- 

 tem ifte angulus infignia capiet incrementa, arque adeo vs- 

 que ad angulum redum increfcet, quod fit vbi tang. ^ euadet 

 infiaita, fiue vbi fit denominator ae^"^ — (ie"-'^ — o,- tum 

 igitur erit fumtis logarithmis /a-{-(3v|y — /p + a^/, vnde 

 colligitur amplitudo; 



fiuc vl/ n: -r-^ — ;• Ponamus nunc hoc euenire in pundo E, 

 ita vt radius CE hic ad curuam fit normalis, et quia ^ zi: 

 — 90", ob 0=: — vp', erit angulus ACE — po° — •vj/, fic- 

 que v{> dabit angulum B C E. Quoniam vero hic eft ; ~ o 

 et ipfa dirtantia z — -/ (p p -+- 1 1), erit haec diftantia: 



Cum igitur fit 



\h ~ LLl_ — _iiiL, erit 



2 a 2 p 



^,v|.__^a-p. fpvP — a«-P et 



Ma-l-f3) 



^(«-f-P)v|. — a«-P . 



Vbi fignum negatiuum tantum lineam p afficit, ipfa cnim dis- 

 tantia z femper cft pofitiua. 



§. 17. Nunc a punflo modo inuento E, vbi ^r— 90% 

 vlterius rctro progrediamur , augendo fcilicet amplitudinem \|y 

 vltra terminum inuentum , atque denominntor fradionis pro 

 tang. ^ inuentus euadet negatiuus, ficque anguhis ^, qni hac- 

 tenus fuerat negatiuus, hic fubito fignum mutabit, et curua 

 cx pundo E in plagam contrariam inflectetur, ita vt in E 

 cufpidem formauerit, et quo longius progrediamur, tang. ^ 

 Noua A&a Acad. hnp, Sc, T. VIIL N coa- 



