FRO SINGFLIS TERRAE LOCIS AC TEMFOR. 95 



§.31. Ex formuk iniicnta intcUigifiir, calorcm meri- 

 dianum non fore maximum ipCo folltitio aeftiuo , neque 

 minimum folrtitio hyberno ; fed aliquiintum poft has 

 tempeitates incidere. Qiiod tempus vt definiatur pro qua- 

 "vis eieuatione poii , quaeratur, qirando fint dr—o. Hoc 

 autem euenit, cum fit r :— ck mVu H- ^— -^^^^""^- ^i-^ 



ergo (7H wP« -+- ,^j -' r= —^i^ > -H 



..'m.p(..-vf,-. m)) g^^„i,^ proxime ^ - -«•-•p^-mlji!) _^ 



1-+- i/i 7 r 1— t-acc ' 



(7_|::i^-m-.-) -;H_ — ^.^^ \ generaluer rumendis 



iis tantuin terminis , in quibus n plurimas habet dimen- 

 fiones. 



§.32. Ad tempns igitur definiendum, quo calor me- 

 ridianus ei\ maximus, illa hubetnr aequatio u:z:,-ny'[^-iiit) 

 et 7~^= - n ergo z/ — ^^^ et V (i-z/«) zr;;^:^^,)- 

 Maximus ergo caior meridianus , piiriter ac maximum 

 frigus incident poft fblftitia \ at difcrimen ne \nicum qui- 

 dem diem adaequat , ita vt fatis tuto ip(ii fblftitia pro 

 momentis , in quibus calor meiidianus tum fit maximus 

 tum minimus, haberi queant. Qiiodft cum obfefuationibus 

 minus congruat , id liypothefi a Ycritate nimium aberranti 

 cft tribuendum. Vi hypothefis enim in foiftitio aeftiuo 

 ealor per noitem minime diminuitur , per diem autem 

 maxime augetur. 



§.33. Qioniam calor meridianns fub aequatore non 

 multum variatur per anni tempeftates , ex eo commo- 

 diffime calor in fuperficie folis poterit determinari. Deno- 

 tet enim i maximum caiorem meridiunum (ub aequ:uore 

 obferuatum , qui cnm fit 31 ^ , crit c -zi: ~t. At cum 

 K fit tangens (emidiametri folis apparcntis , fi pro k lii- 



^ matur 



