FENDVLOKVM COMPOSITORVM. 301 



, ___ , aa-^-kk)rrd^fm. <J i cyj. (p {aa-^.kk)k^rdrfm. !jii 



aaX Ik-i-rr H" [kn-^arj'^ y 



Hic fi pro d x valor ' r /s? Cj) fin. ($> fiibftitiiatiir , orietur 



,^ (gg-f-';fe)rd:p w/- (p {ac:-i-k k )kkdrf!n. tp 



aa^)—. kii-i-rr ~r- {kk^rry- 



§. 26. Qimmqiiam haec aequatio ad conftrudlionis 

 rationem aeque parum ac preecedens redigi poteft , ta* 



(aa-i-kk)rr jin. Cp» . -- . ^ 



iiicn aequatio 2. a x — ^ — ^^7:7 infignem continet 



proprietatem , qua curua ifta tautochrona C G determi- 

 nari poteft. Si enim in hac tautochrona C G ducan- 

 tur radii ofculi C A et G M , ilie quidem in puntflo 

 imo C , hic vero in pundo quocunque G , atque pro pun- 

 dtis (iifpenfionis A et M centra olcillationis notentur D 

 et H , tum vero iufuper ducantur horizontalis G Q et 

 verticalis M S ; quoniam erit A C — « ; A D ziza-\- j. ', 



C Q_— ;v; M G = r; M H = r -4- r , et GS— r fin. Cp 

 erit : 



o c o — ^^- ^-^ - 



" ^ X. MG . MH • 



Ducatur porro ex S rcda S T in G M normalis , erit 

 2CQ==^-%^feu AD: MHrzaCQ: G T,vel 

 AD: 2CQ— MH: GT. Qua concinna proprie- 

 tate natura curuae tautochronae C G exponitur. 



§. 27. Vt tamen non nuUum frudum ex hac ae- 

 quatione percipiamus , accommodemus eam ad eiusmodi 

 pendula , in quibus quantitas kk Ht tam parua , vt prae 

 reliquis quantitatibus , cum quibus comparatur , fere eua- 

 nefcat. Huiusmodi autem cafus exiftet , fi corpus pendu- 

 li praecipuum E F fit valde ponderofum fimulque mini- 



P p 3 mum , 



\ 



