OBSERVATIO 



DE 5VMMIS DIVISORVM. 



Ju&ore L. EVLERO. 



§. I. 



Pfppofito quofiinqiTe numero n dcnotet hacc formu» 

 h Jn fiimmam omniiim diuiforum tiumeri n. Ita 

 cum vnitas praeter fe iplam alium non habeat diuifo- 

 rem, erit /i — i ; atque cum numtrus pninus duos 

 tantum habeat diuifores, vnitatem ct fe ipfum, fi « fuc« 

 rit numerus primus, erit fn — x -^ n. Deinde cum 

 numerus perfedus aequalis fit furr.mae fuaiHm partium 

 aliquotarum , partes aliquotae autem fint diuilbrcs eius 

 praeter iplum numerura , manifedum eft numeri per- 

 Jedti fummam diuiforum (e iplo efle duplo maiorem, 

 hinc fi n fu numerus perfi(Slus, emjnzzzn. Porro 

 quoniim numerus reduudans appellari folet is , cuiua 

 fiimma partium aliquotarum ip(o eft maior, fi « fit nu- 

 merus redundans, erit fn^zn; ac fi « fit numerus 

 deficiens, feu talis, cuius fumma partium aliquotarum ip (b 

 cft minor, erit /« <^ 2 «. 



§. 2 Hoc igitiir modo indoles nrmerorum, 

 qnatenus fumma partium aliquotarum, vel diui orum, ccn- 

 tiaetur, facile fignis exprin.itur. Si enim fucjit fnzz-t 

 •+■ n, erit n mmerus prin us , fi iit fn — 2« crit n 

 numerfis perfcdlus, ac fi fit vel/« > 2 «, vel/« < 2 «, 

 numerus « erit vel redundans, vel dcfiticns. Huc crinm 

 rtferri potcft quaeftio dc ni:meris , qui an iiaHcs 

 H 2. vccari 



