D E 



METHODO DIOPHANTEAE 



ANALOGA IN ANALYSI 

 I N F I N I T O R V M 



AVCT. L. EVLERO. 



Qiuint.a affiaitas inter analyfin finitorum et infinito- 

 nim intercedat , ciim vtraqiie ex iisdem pria- 

 cipiis fit nata , atqiie fimilibus operationibus contineatur, 

 nemo ignorat, qui in vtroqiie calculi genere vel leuiter 

 fuerit verfatus. Multo latius autem hanc affinitatem 

 patere deprehendi , qixim vulgo putari folet, et quem- 

 a<ktM>dijm ia analyfi fim^oriwn ea methodus, quaQ DiQ- 

 phanto accepta refertur , infignem occupat locum, it;i 

 etiam iu analyfi infiintorum eiusmodi dari calcuH genus 

 obleruaui , qui methodo Diophinteac penitus fit fimilis, 

 fimilibusque operationibus abloluatur. Qiianquam autem 

 huius metliodi in aualyfi. iufinitorum. nonnuUa iam paC- 

 fim occurrunt fpecimina, quorum deinceps mentionem 

 fiim ftcflurus, tamen in iis nulla certa folutionis via cer- 

 nitur , fed folutiones cafu potius ac diuinatione inuentae 

 videntur , ita vc in hoc calculo certa ac tuta methodus 

 adhuc defideretur. Qiiamobrem mihi quidem nouum 

 calculi genus in medium profcrre videor , qui omnino 

 dignus fit , in quo vberius excolendo Geometrae vires 

 fuas exerceaut. Mihi quidem tantum contigit prima 

 eius fundamenta eruere, quae autem iam ad plurima fii- 

 tis illullria ac non parum recondita problemata foluen- 



da 



